Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

 

Διαφημίστε την επιχείρησή σας ΜΟΝΟ απο 10 ευρώ τον μήνα

Τα άτομα με αναπηρία αποζητούν ισότητα. Άρθρο της Ρούλης Αλεξίου (Κοινωνική Λειτουργός) για την παγκόσμια ημέρα ΑμεΑ

Η 3η Δεκεμβρίου από το 1992 καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ), έπειτα από ψήφισμα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για το Πρόγραμμα δράσεις για τα Άτομα με Αναπηρία. Η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες, ομόφωνα το Δεκέμβριο του 2006.

amea123

Συγκεκριμένα, η Σύμβαση αυτή εγγυάται ότι τα άτομα με αναπηρία έχουν δικαίωμα στη ζωή στην ίδια βάση με τους υπόλοιπους ανθρώπους , απαιτεί την απαγόρευση των διακρίσεων, την εγγύηση ίσης νομικής προστασίας, τη διασφάλιση και έλεγχο των προσωπικών οικονομικών υποθέσεων καθώς και της ιδιωτικότητας των πασχόντων.

Κάθε χρόνο η 3η Δεκεμβρίου, δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς αλλά και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή της στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία, θέτοντας ως στόχο την βελτιστοποίηση της ποιότητας της ζωής τους αλλά και υλοποιώντας μεταρρυθμίσεις που θα αναπτύξουν νέες προοπτικές ως προς την κοινωνική τους ενσωμάτωση.

Σύμφωνα με το Τμήμα Κοινωνικής Ένσωμάτωσης Ατόμων με Αναπηρίες ένας στου έξι πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει κάποιο είδος αναπηρίας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει πως περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι είναι άτομα με αναπηρία ενώ περίπου 190.000.000 αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες στην καθημερινή τους ζωή.

Τα Άτομα με Αναπηρίες (ΑμεΑ) τείνουν να τίθενται στο περιθώριο και να αντιμετωπίζονται με προκατάληψη από όλο το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Συναντούν φραγμούς σε όλες τις δραστηριότητες της ζωής (εκπαίδευση, απασχόληση και προσβασιμότητα), τις οποίες οι υπόλοιποι άνθρωποι θεωρούν φυσιολογικές και δεδομένες. Έτσι, ως άμεσο αποτέλεσμα διακρίνεται η παρεμπόδιση της ενεργούς συμμετοχής σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας αλλά και η κοινωνική αποξένωση από τους υπόλοιπους πολίτες χωρίς ειδικές ανάγκες.

Τα εμπόδια που έχουν να αντιμετωπίσουν τα άτομα με αναπηρία στην καθημερινή τους ζωή αποκτούν μεγαλύτερες διαστάσεις, εφόσον η κοινωνία πολύ συχνά δε λαμβάνει υπόψη τα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης ομάδας πληθυσμού, τις δυνατότητες και τις ανάγκες τους. Αναπηρία πλέον θεωρείται το αποτέλεσμα της σχέσης των ικανοτήτων ενός ατόμου και των απαιτήσεων του περιβάλλοντος. Τα άτομα αυτά βιώνουν συχνά το αίσθημα του κοινωνικού αποκλεισμού, της περιθωριοποίησης και της στέρησης συμμετοχής σε κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες, όπου πρέπει να είναι κοινά σε όλους τους πολίτες κάθε κράτους/ πόλης.

Τα άτομα με αναπηρία δεν έχουν την απαίτηση να γίνει ευκολότερη η ζωή τους. Αυτό που αποζητούν είναι η ισότητα. Στοχεύοντας στην πραγματική ισότητα, η οποία σημαίνει ίσες ευκαιρίες στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή. Άμεση επιδίωξη οφείλει να είναι ο σεβασμός της ατομικής και ομαδικής ιδιαιτερότητας.

Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι η αναπηρία δημιουργείται από την ίδια την κοινωνία, όταν αυτή μη έχοντας την κατάλληλη υποδομή δε δίδει την απαραίτητη προσοχή σε μια ατέλεια ενός ανθρώπου, διαγράφοντας όλες τις άλλες πλευρές του. Επομένως, η αλλαγή του αφιλόξενου και μη προσβάσιμου περιβάλλοντος για τα άτομα με αναπηρίες είναι η λύση. Για την επίτευξη αυτού του στόχου δεν απαιτείται μεγάλη οικονομική προσπάθεια, αλλά ευαισθησία και συνειδητοποίηση της ευθύνης που όλοι έχουμε απέναντι στους συνανθρώπους μας.

Αρκετοί από εμάς, στην καθημερινή μας ζωή συμβαίνει να συναντούμε άτομα με αναπηρίες είτε στον εργασιακό μας χώρο είτε σε άλλες κοινωνικές συναναστροφές μας. Η δική μας «στάση» απέναντι στα άτομα με αναπηρία αποτελεί εσωτερική ψυχική διεργασία και αρκετά χρονοβόρα. Επιπρόσθετα, η «στάση» αυτή που καταδεικνύουμε εμείς σε ατομικό επίπεδο , έμμεσα και άμεσα υφίσταται σε ένα σημαντικό ποσοστό του κοινωνικού συνόλου. Άρα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως τα άτομα με αναπηρίες βιώνουν σε καθημερινό επίπεδο μια μεγάλη ποικιλία αντιδράσεων (φόβο, οίκτο, περιφρόνηση, λύπηση, εχθρότητα) από τους συνανθρώπους τους , εφόσον ο κάθε άνθρωπος επιλέγει να τηρήσει μια συγκεκριμένη «στάση» απέναντι στη διαφορετικότητα και την αναπηρία, βασιζόμενος πάντοτε στα εκάστοτε συναισθήματα και γνώσεις που κατέχει.

Τέτοιου είδους συμπεριφορές και στάσεις πηγάζουν είτε λόγω άγνοιας για το τί είναι η αναπηρία είτε από φόβο συναναστροφής με άτομα με αναπηρία είτε από στερεοτυπικά δομημένες αντιλήψεις που έχουν διαμορφωθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Ως ευνομούμενη πολιτεία λοιπόν, θα πρέπει να κάνουμε μια αρχή, θέτοντας ως βασική και διαρκή προτεραιότητα τη συνεχή ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου, ώστε χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, η διαφορετικότητα να γίνει αποδεκτή και κατανοητή. Η συλλογική δράση των πολιτών θα μπορούσε να αναδειχθεί σε ισχυρό κίνητρο και πηγή πίεσης για την πραγματοποίηση των παραπάνω. Παρόλ’ αυτά διαπιστώνεται αρκετά συχνά πως η σύγχρονη κοινωνία δεν είναι σε θέση να απαλλαγεί από προκαταλήψεις. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που στην καθημερινή πρακτική διαφαίνονται οι αντιλήψεις και στάσεις που δεν συνάδουν υπέρ της πρόσβασης και της ποιότητας στην κοινωνική ζωή ( όπως, π.χ. παρκάρισμα σε ράμπα πεζοδρομίου ή ανύπαρκτες ράμπες για αμαξίδια).

Η αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο στη ζωή, αντιθέτως μια στάση ζωής δημιούργησε ανάπηρες πόλεις, πόλεις απάνθρωπες, που περιθωριοποιούν μεγάλα τμήματα πληθυσμού, δίχως καταλληλότητα δομών και προσπελάσιμων χωρών και υπηρεσιών.

Πηγές:

- Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ).

- Τμήμα Κοινωνικής Ενσωμάτωσης Ατόμων με Αναπηρία.

- Human Rights and Disability..

- Eduportal.gr

- United Nation


 

Το άρθρο επιμελήθηκε η Ρούλη Αλεξίου

Κοινωνικός Λειτουργός