Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

 

DVD. Λευκός Θεός (2014, είδος: Κοινωνικό Θρίλερ, διάρκεια: 120’, πρωταγωνιστούν: Zsofia Psotta, Sandor Zsoter)

732

Όταν ξαφνικά η κρατική εξουσία αποφασίζει τη γκετοποίηση και την «τιμωρία» όσων σκύλων δεν ανήκουν σε κάποια καθαρόαιμη ράτσα, ο πατέρας της δωδεκάχρονης Λίλι θα την αναγκάσει να εγκαταλείψει τον σκύλο της. Αυτή τότε θα επιδοθεί σ’ έναν αγώνα δρόμου για να τον ξαναβρεί, την ίδια στιγμή που και ο ίδιος ο σκύλος θα περάσει πολλά, απ’ τη μοναξιά, την πείνα και την ανώφελη εμπιστοσύνη μέχρι τη μετατροπή του σε φονική μηχανή, την εξέγερση και την εκδίκηση.

Σ’ αυτό το αλληγορικό και σκληρό παραμύθι του Ούγγρου Kornel Mundruczo μπορείτε ν’ αντικαταστήσετε άνετα τους σκύλους με ανθρώπους. Τι θα δείτε τότε; Έναν φτωχό, έναν άνεργο, έναν μετανάστη, έναν άνθρωπο εκδιωγμένο και περιθωριοποιημένο, έναν «μη κανονικό» στο σώμα και τη ψυχή του οποίου ασκούνται τα πιο εξουσιαστικά και βίαια τελετουργικά, οι πιο καταπιεστικές μέθοδοι πειθαρχίας και υποταγής. Εδώ, σήμερα, πιο έντονα από ποτέ, οι κοινωνίες χωρίζονται σε καθαρούς και μολυσμένους, υγιείς και νοσούντες, αφέντες και υπηρέτες, επιτυχημένους και αποτυχημένους. Εδώ οι άνθρωποι «ζωοποιούνται», απαξιώνονται, υποβαθμίζονται με μόνο σκοπό (όπως δείχνει πολύ εύστοχα και ο σκηνοθέτης) τελικά την οικονομική εκμετάλλευση, το ανάλγητο εμπόριο, το κέρδος, την παραγωγή φτηνού, φοβισμένου και πειθήνιου εργατικού δυναμικού, το ψυχικό και σωματικό ξεζούμισμα προς όφελος των ισχυρών.

Εδώ όμως οι πληβείοι δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια. Εδώ το τέρας γίνεται τέρας επειδή έτσι το εκπαίδευσαν τα πραγματικά τέρατα. Εδώ θυμάται. Στήνει καρτέρι και παίρνει εκδίκηση. Οφθαλμός αντί οφθαλμού. Δυστυχώς. Ο σκηνοθέτης προειδοποιεί. Δείχνει μια πορεία τερατοποίησης και βίας. Δείχνει, όμως, και ένα δρόμο: της συμφιλίωσης, της τέχνης που εξημερώνει τα ήθη, της μουσικής και της ομορφιάς, της αποδοχής και της κατανόησης. Του σεβασμού. Και δημιουργεί μια συγκλονιστική σεκάνς για το τέλος. Απ’ τις πιο όμορφες, ποιητικές και συγκινητικές των τελευταίων ετών.