Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

 

“Κωστάκη μου, Παλικάρι μου, Σταυραετέ μου από τα Ευρυτανικά βουνά”. “Ο σπαρακτικός επικήδειος λόγος στην κηδεία του Κώστα Λιάπη, του πεθερού του Γιώργου Σπύρου

liapis-spyrou1

Ράγισαν οι καρδιές στην κηδεία του Κώστα Λιάπη. Ο επικήδειος λόγος του πεθερού του κ. Γιώργου Σπύρου, που εκφώνησε ο στενός φίλος της οικογένειας κ. Κώστας Σαξώνης, συγκλόνισε.

 

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ 

“Κωστάκη μου, Παλικάρι μου,

Σταυραετέ μου από τα Ευρυτανικά βουνά. 

Κάποιες κοινωνικές συμβατότητες ήθελαν να χαρακτηρίζουν εμάς τους δύο, σαν “γαμπρό και πεθερό”.

Εσύ και εγώ όμως, όπως και η πεθερά σου, γνωρίζαμε πολύ καλά ότι εδώ και 13 χρόνια δεν ήσουν παρά το τέταρτο παιδί μας, που ποτέ δεν ξεχωρίσαμε από τα άλλα, τα βιολογικά μας παιδιά. 

Την αγάπη μας αυτή, την βίωσες και την κατάλαβες πολύ νωρίς. 

Μου την ξεπλήρωσες όμως γρήγορα και με το παραπάνω, διαβεβαιώνοντας συγγενείς, γνωστούς και φίλους σου, ότι με αγαπούσες και με σεβόσουν όπως ακριβώς και τον βιολογικό σου πατέρα, που και αυτόν ιδιαίτερα τιμούσες και αγαπούσες. 

Κωστάκη μου, εκείνο όμως που δεν γνωρίζω, είναι αν πρόλαβα ποτέ, μέσα σ’ αυτά τα 13 χρόνια, να σου πω ότι όχι μόνο σε αγαπούσαμε και σε λατρεύαμε, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά μας, αλλά παράλληλα σε θαυμάζαμε Κωστάκη μου και σε σεβόμαστε για την ανθρωπιά σου, την καλοσύνη σου, τη διάθεση προσφοράς σου στους συνανθρώπους μας, την αγάπη σου για τον τόπο σου, τη λατρεία σου για το χωριό που γεννήθηκες, την προσφορά σου στο Καρπενήσι σου, την αγάπη σου για τη φύση, την ειλικρίνειά σου, τη ντομπροσύνη σου, την επαγγελματική σου επιτυχία και ανέλιξη, την εργατικότητα σου, το αυτοδημιούργητο της πορείας σου, τις φιλοδοξίες σου, την ευρύτητα του πνεύματος σου, την ανιδιοτέλειά σου και τέλος για την υπερηφάνεια που πάντοτε ένιωθες και έκφραζες για τις ρίζες σου και την αφετηρία σου. 

Δυστυχώς, ποτέ δεν σου μετέφερα, Κωστάκη μου, τη χαρά μου, αλλά και την υπερηφάνεια μου, όταν περιοδεύοντας στα χωριά της Ευρυτανίας, χωρίς ταυτότητα, χωρίς προσδιορισμό της σχέσης μας, άκουγα τόσα θερμά λόγια αγάπης και αποδοχής από τους συντοπίτες σου, τόσα σχόλια ευγνωμοσύνης για την προσφορά σου, σχόλια που έκαναν και εμάς υπερήφανους για σένα. 

Αγαπούσες το χωριό σου, την Αγία Βλαχέρνα, αγαπούσες το Καρπενήσι, αγαπούσες τους ανθρώπους όλους.

Αγαπούσες όμως, πιο πολύ τα ίδια εκείνα πρόσωπα για τα οποία και εγώ ξενυχτούσα και προσευχόμουν.

Αγαπούσες τη Μαιρούλα, τον Γιωργάκη και τον Δημητράκη μας, κάτι που μάς ένωνε ακόμη πιο σταθερά, ακόμη πιο άρρηκτα.

Από τους πρώτους μήνες της συγγένειάς μας, μού υποσχέθηκες να βλέπω την Μαιρούλα μου χαρούμενη, ευτυχισμένη και χαμογελαστή.

Κράτησες την υπόσχεσή σου 12 χρόνια και οκτώ μήνες.

Δεν φταις εσύ όμως Κωστάκη μου που δεν μπόρεσες να κρατήσεις το λόγο σου για πιο πολύ χρόνο.

Άλλος αποφασίζει. Άλλος κρατά λογαριασμό. Εκείνος γνωρίζει. Εκείνος επιλέγει πρόσωπα και χρόνο. 

Σήμερα μαζί μας, εδώ ήλθαν να σε αποχαιρετήσουν πολλοί και επώνυμοι.

Άνθρωποι σεβαστοί σπουδαίοι και αναγνωρίσιμοι. Δεν θα στους αναφέρω Κωστάκη μου, γιατί τους βλέπεις εδώ μπροστά. Θα σου πω όμως, για κάποιους άλλους που είναι λίγο πιο πίσω.

Είναι ο οδοκαθαριστής της γειτονιάς μας, είναι ο ρακοσυλλέκτης που λες και είχατε ραντεβού τον συναντούσες κάθε μεσημέρι στη γωνιά του δρόμου μας, είναι ο περιβολλάρης δίπλα στο κτήμα σου, είναι οι δυο εργάτες οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες, είναι ακόμη και ο Ρομά, εκείνος που συναντούσες κάθε Σάββατο έξω από το κτήμα μας.

Είναι όλοι εκείνοι που με ένα ανυπόκριτο χαμόγελο έτρεχαν προς το μέρος σου φωνάζοντας “καλημέρα Γιατρέ”. 

Είναι όλοι εκείνοι τους οποίους πλησίαζες χαμογελαστός και στους οποίους, εξ ίσου ανυπόκριτα, απαντούσες με εκείνο το χαρακτηριστικό σου “καλημέρα αδελφέ”. 

Όλοι αυτοί Κωστάκη μου, μαζί τους επώνυμους, μαζί με εμάς, σου ευχόμαστε καλό σου ταξίδι, καλό κατευόδιο, καλό παράδεισο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. 

Εμείς, όμως, η μητέρα σου και εγώ, επιπρόσθετα σου υποσχόμαστε Κωστάκη μου, ότι από εδώ και πέρα όλη τη φροντίδα, όλες τις έννοιες και τις αγωνίες σου, για την πρόοδο και την προκοπή των δικών σου παιδιών, δηλαδή των δικών μας παιδιών, τις αναλαμβάνουμε εμείς, βεβαιώνοντάς σε, εδώ μέσα στην Εκκλησία, ότι:

“Για όσα χρόνια θα είμαστε εδώ Παλικάρι μου, η Μαιρούλα σου, ο Γιωργάκης και ο Δημητράκης μας, θα είναι πια σκοπός και της δικής μας ζωής. Τόσο εμένα όσο και της μητέρας σου”. 

Εμείς όλοι, οι γονείς σου, η γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα αδέλφια σου, και οι φίλοι σου, θα σε θυμόμαστε και θα σε κρατάμε πάντοτε ζωντανό στη μνήμη μας και στις προσευχές μας.”.-

giorgos-spirou