Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

 

Περιπετειώδη σενάρια. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει με αφορμή το δημοψήφισμα του ’15 και επισημαίνει τα λάθη της αντιπολίτευσης (έντυπη έκδοση)

Πριν από δύο χρόνια ακριβώς, τέτοια εποχή, εφτά στους δέκα από μας πήγαμε στις κάλπες και βροντοφωνάξαμε ένα ισχυρότατο ΟΧΙ. Μας είχε καλέσει τότε ο Τσίπρας να στηρίξουμε την προσπάθειά του στις Βρυξέλες, να του δώσουμε ένα όπλο για να αντιπαρατεθεί στον Σόιμπλε. Κι εμείς, ακολουθώντας τη φωνή της καρδιάς μας, σαν γνήσιοι Έλληνες που είμαστε, θυμώσαμε με τον ΣΚΑΙ και τον Μπογδάνο που χτυπιόταν και τον έπαιρναν τα κλάματα ενάντια στο ΝΑΙ, συγκινηθήκαμε από τη συνέντευξη μιας φτωχής -πλην τιμίας- Ελληνίδας μάνας στην Στεφανίδου και τελικά δώσαμε στον πρωθυπουργό της χώρας μας όλη τη στήριξη που χρειαζόταν.

765

Κι έρχεται, τώρα, δυο χρόνια μετά, το δεξί του χέρι την εποχή εκείνη, ο Γιάνης Βαρουφάκης να βγάλει στη φόρα τα μύρια όσα. Πρώτο και καλύτερο ότι ο Τσίπρας θεωρούσε λανθασμένη κίνηση το δημοψήφισμα και ευελπιστούσε ότι το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό από αυτό που ο ίδιος παρακινούσε τον λαό να ψηφίσει. Δεύτερον ότι υπήρχαν συζητήσεις για να βγούμε από το ευρώ και να πάμε στη δραχμή. Και μάλιστα όταν όλοι διατείνονταν πως αυτό δεν περνούσε καν έστω και σαν σκέψη από το μυαλό τους.

Δικαιολογημένα λοιπόν, έρχεται σήμερα η Νέα Δημοκρατία μαζί με τους τρεις στους δέκα που είχαν ψηφίσει τότε "ΝΑΙ" και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, φωνάζοντας "είδατε που σας τα λέγαμε", "καταλαβαίνετε τώρα τι ψεύτης είναι ο Τσίπρας" κτλ. κτλ. Και δικαιολογημένα, επίσης, θεωρεί ότι με τη στάση αυτή θα κερδίσει κάποιους ψηφοφόρους ακόμα και ότι δεν είναι δυνατόν ο λαός να τρώει κουτόχορτο και να εμπιστευτεί πάλι αυτόν που του είπε τόσα ψέματα κατάφωρα.

Είναι, όμως, άραγε σωστή αυτή η αντίληψη των πραγμάτων; Μεταφράζει σωστά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης το λαϊκό αίσθημα ή ολισθαίνει σε μια ερμηνεία που μπορεί να της γυρίσει σαν μπούμερανγκ;

Σε όλα τα λογοτεχνικά έργα, σε όλες τις κινηματογραφικές ταινίες δράσης και σε όλα τα πολιτικά θρίλερ, ο "ήρωας" περνάει από μύριες συγκρούσεις, φτάνει στο "παρά τρίχα" να κάνει το ολέθριο σφάλμα, όμως την τελευταία στιγμή συνέρχεται, βλέπει το οφθαλμοφανές, ξεπερνάει τον εαυτό του και "θυσιάζεται" παίρνοντας τη σωστή απόφαση. Αυτό τον εξυψώνει στα μάτια των θεατών, αυτό κάνει τα προηγούμενα λάθη του να λησμονηθούν και του δίνει ακριβώς αυτή την ηρωική διάσταση που αποζητά η μάζα από τον αρχηγό της.

Μπορεί δηλαδή ο Τσίπρας να έπαιξε με τη φωτιά, μπορεί να οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, όμως τελικά έκανε αυτό που απαιτούσε η κοινή λογική, ακύρωσε τη λαϊκή, λεγόμενη, εντολή, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του το ΟΧΙ και με την ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΟΛΩΝ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ, υπέγραψε μια νέα δύσκολη συμφωνία που θα οδηγούσε τη χώρα έξω από την κρίση.

Και πάλι, όμως, μήπως οι περισσότεροι από αυτούς που ψήφισαν αυτό το ΟΧΙ, δεν υπέθεταν ότι ακριβώς αυτό θα έκανε ο Τσίπρας; Μήπως δεν θυμόνταν τον Ανδρέα Παπανδρέου που εκλέχθηκε με σύνθημα "Έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ", πόσο εύκολα καταστρατήγησε και ξέχασε αυτή του την αρχική θέση;

Στην Ελλάδα έχουμε μια τόσο μακραίωνη Ιστορία, που ακόμα και ο πιο αγράμματος και ανίδεος μπορεί να κατανοήσει πως "όταν είσαι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λες". Όταν όμως έρχεται η ώρα των αποφάσεων, όταν κρίνεται από αυτές η ζωή και η τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων, τότε τις αποφάσεις δεν τις παίρνεις ελαφρά τη καρδία, τότε βάζεις κάτω τη λογική, τα νούμερα και τις συνέπειες και κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς, ακόμα κι αν εμφορείσαι από ιδεολογίες πέρα για πέρα αντίθετες.

Κάνει λάθος λοιπόν η Νέα Δημοκρατία κατηγορώντας τον Τσίπρα ότι "άλλα είπε και άλλα έκανε". Τι θα προτιμούσε δηλαδή; Να μας είχε οδηγήσει στην καταστροφή προκειμένου να μείνει πιστός στις υποσχέσεις του; Δεν θέλει και πολύ σκέψη να δεις ότι αυτή η τακτική θα την οδηγήσει σε απώλεια του δίκιου της, ότι το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να δημιουργήσει συμπάθειες και να ηρωοποιήσει τον αντίπαλό της, δημιουργώντας ακριβώς το έδαφος που θα τον οδηγήσει στην δημοσκοπική ανάκαμψη, ακριβώς τη στιγμή που εκείνος το χρειάζεται περισσότερο.

Αλλού πρέπει να επικεντρωθεί. Στην άρνηση της κυβέρνησης να στηρίξει την επιχειρηματικότητα. Στην ιδεοληπτική της στάση απέναντι στα προβλήματα που ταλανίζουν τον δημόσιο τομέα. Στις ωμές παρεμβάσεις των κομματικών μηχανισμών σε ζητήματα Παιδείας. Στο πισωγύρισμά της σε πρακτικές που έφεραν τη χώρα στην καταστροφή και που δεν λέει να τις ξεφορτωθεί.

Το να κατηγορεί την κυβέρνηση όμως για θέματα όπως είναι το ζήτημα του ξεκαθαρίσματος του συστήματος της Δικαιοσύνης, απλά και μόνο κάνει την Νέα Δημοκρατία να φαίνεται πως επιμένει να μην αλλάξει τίποτα από τα παλιά.

Έχουμε φτάσει, επιτέλους, στο σημείο να μην θέλουμε να ψηφίζουμε αυτόν που είναι λιγότερο χειρότερος από τους άλλους, αλλά αυτόν που είναι λίγο καλύτερος. Η αποστροφή "όλοι το ίδιο θα έκαναν", που την παπαγαλίζει ακόμη και ο αδαέστερος των πολιτών, εκτός από δείγμα απαξίωσης της πολιτικής (που λένε όλοι), είναι επίσης και δείγμα βαθιάς κατανόησης της κατάστασης.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ιδίως του κέντρου πρέπει να το καταλάβουν αυτό, να βγουν μπροστά με προτάσεις ουσίας και συγκεκριμένο κοινωνικό προφίλ, αν θέλουν να ρίξουν τον Τσίπρα.

Διαφορετικά θα εκπλαγούν πολλοί στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές.