Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

 


«Από -ΣτΕ- ρήσεις». Ο Διονύσης Παρούτσας καταπιάνεται με την τρέχουσα ελληνική επικαιρότητα (έντυπη έκδοση)

Η τρέχουσα ειδησεογραφία και πολιτική πραγματικότητα της χώρας, μονοπωλείται από το ζήτημα της αδειοδότησης των καναλιών. Πόλεμοι, φτώχεια, σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, διαστημική έρευνα, ιατρικές εξελίξεις, ελλείψεις στα νοσοκομεία και στα σχολεία, όλα αυτά έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Πρώτη και μοναδική είδηση, παντού και πάντα - τα κανάλια. Θέλοντας και μη, οι πολίτες αναγκάζονται να συμμετέχουν στο διάλογο, να διαμορφώνουν άποψη, να παίρνουν θέση. Φυσικά στην εποχή που τα ΜΜΕ είναι αυτά που καθορίζουν τον τρόπο που θα φάμε, που θα πιούμε, που θα ερωτευτούμε και που θα σκεφτούμε, αυτό είναι απολύτως αναμενόμενο.

726

Ο Παναγιώτης είναι ένας καλός φίλος, ένας ευφυής άνθρωπος, με επίγνωση των τεκταινομένων και χαμηλών τόνων. Καθόλου ακραίος, εκείνο που θέλει είναι να τελειώνουν τα προβλήματα και να προχωρήσει η χώρα, η ζωή. Με λίγα λόγια είναι ο ορισμός του μέτρου και του μέσου πολίτη. Όταν ανακοινώθηκε η απόφαση του ΣτΕ που χαρακτήρισε αντισυνταγματικό τον "νόμο Παππά", εξανέστη - και δικαίως!

Ήταν ολοφάνερο, (ή έτσι μας είπαν) ότι η απόφαση θα δημιουργούσε πολιτικές αναταράξεις, θα έβαζε τη χώρα σε μπελάδες και θα δημιουργούσε εμπόδια στην προσπάθεια της κυβέρνησης να ξεκαθαρίσει την κόπρο του Αυγείου από το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. "Μα είναι δυνατόν, αναρωτήθηκε, μια δικαστική απόφαση, να βασίζεται στο τυπικό και να μη λαμβάνει υπόψη τις πραγματικές συνθήκες, το κοινό αίσθημα και το δημόσιο συμφέρον;"

Η ερώτησή του προκάλεσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στην ομήγυρη, και αποτέλεσε την αφορμή για το σημερινό σημείωμα. Όντας ανίδεος περί νομικών ζητημάτων, έκανα μια μικρή διαδικτυακή έρευνα και διαπίστωσα ότι το ερώτημα αυτό είναι από τα πλέον διαχρονικά που απασχολούν τη δικαιοσύνη και για τους λειτουργούς της Θέμιδας αποτελεί το ιερό τους δισκοπότηρο!

Το κλασσικό παράδειγμα είναι αυτό του πεινασμένου που κλέβει ένα καρβέλι ψωμί. Πρέπει ή δεν πρέπει να τιμωρηθεί; Είναι κλεψιά ή είναι απλά μια πράξη επιβίωσης; Κι ενώ στην περίπτωση αυτή η απάντηση μπορεί να θεωρηθεί οφθαλμοφανής, όταν πρόκειται για πιο σύνθετα ζητήματα, τα πράγματα περιπλέκονται.

Ας δεχθούμε καλοπροαίρετα, ότι οι "Συριζαίοι" ανέλαβαν την εξουσία έχοντας καλές προθέσεις να διορθώσουν τα κακώς κείμενα ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν και έτσι μας έκαναν κι εμάς να νομίσουμε. Αναλαμβάνοντας την εξουσία θεώρησαν ότι, εξ ορισμού, αυτό θα τους έδινε και το περιθώριο να κάνουν τα πράγματα όπως τα θεωρούσαν καλύτερα. Στο κάτω - κάτω της γραφής, αυτό δεν σημαίνει η λέξη εξουσία; Κι αν αυτό δεν άρεσε στον κόσμο, μπορούσε την επόμενη τετραετία να τους καταψηφίσει. Τι πιο δημοκρατικό από αυτό; Εκείνο όμως που δεν μπόρεσαν να διαβλέψουν είναι ότι η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη. Γιατί αν ήταν, θα μπορούσε πολύ εύκολα να μετατραπεί σε ολοκληρωτισμό. 

Δεν μπορείς, ακόμα κι αν είσαι υπουργός να κάνεις ό,τι θέλεις, ακόμα κι αν αυτό που θέλεις να κάνεις είναι το πιο σωστό πράγμα στον κόσμο. Γιατί αν μπορούσες εσύ, θα μπορούσε και κάποιος άλλος που θα ήθελε να διαπράξει τη μεγαλύτερη αδικία. Γι' αυτό υπάρχουν τα δικαστήρια, η τέταρτη εξουσία όπως λέμε, που ελέγχει και οριοθετεί.

Όμως οι δικαστικοί είναι κι αυτοί άνθρωποι. Δεν είναι μηχανές απρόσωπες, έχουν πάθη, έχουν αντιζηλίες, έχουν προσωπικά μυστικά και ιδιωτική ζωή. Ως εκ τούτου, λοιπόν, είναι ευάλωτοι σε πιέσεις. Πόσο δικαιολογημένος λοιπόν είναι ένας υπουργός, ο οποίος προκειμένου να αποσπάσει μια ευνοϊκή δικαστική απόφαση, για κάτι που θεωρεί ότι θα ωφελήσει την κοινωνία, ασκεί ανοίκειες πιέσεις σε δικαστικούς λειτουργούς, δημοσιοποιώντας πτυχές της ιδιωτικής τους ζωής;  Καθόλου δικαιολογημένος!

Κι έτσι, πολύ σωστά το Συμβούλιο της Επικρατείας, έκρινε ότι η συγκεκριμένη διάταξη του νόμου ήταν αντισυνταγματική, δεν υπέκυψε σε πιέσεις, κρατήθηκε στο ύψος του. Κι αντί να του πουν μπράβο, βγήκαν Λαζόπουλοι, υπουργοί και υπουργίσκοι και έπνευσαν μένεα εναντίον του. Όμως θα ήταν καταστροφικό για την κοινωνία μας, που παραπαίει ανάμεσα στη φτώχεια και την απόγνωση, να λάβει ακόμη ένα δείγμα θεσμικής ανεπάρκειας. Θα έκανε τους νέους να απελπιστούν, τους παλιότερους να απογοητευτούν.

Το ζήτημα στο ερώτημα του κλεμμένου καρβελιού, δεν είναι εάν ο δικαστής θα έκλεινε στην φυλακή τον κλέφτη. Το ζήτημα είναι το κράτος, ως εκφραστής της κοινωνίας θα έπρεπε να προσφέρει δωρεάν ψωμί σε όποιον δεν έχει το περιθώριο να το κερδίσει, ώστε να μην αναγκαστεί να κλέψει.

Δεν γεννάται λοιπόν θέμα για το αν το Μέγκα ή το Άλφα θα πρέπει να κλείσουν. Το ζήτημα είναι τα κανάλια που θα προκύψουν,  να μην αποτελέσουν ένα νέο Μέγκα κι έναν νέο Άλφα, χρησιμοποιώντας την εξουσία των ΜΜΕ για να ανεβοκαταβάζουν κυβερνήσεις ή να στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, κι όχι τη ΝΔ και το ΠΟΤΑΜΙ και να βγάζουν χρήματα από δημόσιους πόρους, τα οποία θα τα νέμονται ένας ή δύο άνθρωποι.

Όμως τα δείγματα γραφής είναι αποκαρδιωτικά. Αυτό που βλέπουμε είναι ένα απίστευτα έξυπνο παιχνίδι μικροπολιτικής και κομματικών ελιγμών. Βγάζει την απόφαση το ΣτΕ, χαίρεται και επιχαίρει η Νέα Δημοκρατία. Νομίζει ότι κατατρόπωσε τον αντίπαλο και πάει στον Πρόεδρο να ζητήσει εκλογές!

Παίρνει αμπάριζα η κυβέρνηση και προτείνει τον Βύρωνα Πολύδωρα για πρόεδρο του ΕΣΡ! Τέλεια κίνηση, εκθέτει τη Ν.Δ, την κάνει να φαίνεται ότι ασχολείται μόνο με τις εσωτερικές διαμάχες καραμανλικών και μητσοτακικών. Και δεν λαμβάνει υπόψη ότι ο Πολύδωρας είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες της εποχής μας. Συμβούλια επί συμβουλίων, λόγοι και λογύδρια, συνεντεύξεις και μονόλογοι, λίστες με προσωπικότητες και "προσωπικότητες" για τη στελέχωση του ΕΣΡ,  για ένα θέμα που έπρεπε να είχε λυθεί εδώ και δεκαετίες. Για ένα θέμα που αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους λόγους που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Και στ' αλήθεια, ποιον από μας νοιάζει πραγματικά; "Αν αφιερώναμε τον ίδιο χρόνο που αφιερώνουμε στις τηλεοπτικές άδειες για την πραγματική οικονομία, την επιχειρηματικότητα και την αγορά, δεν θα έφευγε από την Ελλάδα, αλλά και την Περιφέρειά μας, ακόμη μία εταιρεία, όπως η PepsiCo-ΗΒΗ και δε θα έχαναν τόσοι άνθρωποι τις δουλειές τους. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας". Τάδε έφη Κώστας Μπακογιάννης, ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας.

Σύμφωνα με τον Αίσωπο, ένα χωριατόπουλο κάποτε έψηνε σαλιγκάρια. Νόμισε ότι ο ήχος που έβγαζαν καθώς ψηνόταν στα κάρβουνα ήταν τραγούδι, και με αγανάκτηση τους είπε: «Ω κάκιστα ζώα, των οικιών υμών εμπιπραμένων, αυτοί άδετε». Δηλαδή: "Άχρηστα ζώα, εδώ τα σπίτια σας καίγονται κι εσείς τραγουδάτε".