Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

ev media-logo

 


Ο ρόλος της προσωπικότητας στην Ιστορία. Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα, από την έντυπη έκδοση

Οι θάνατοι του Φιντέλ Κάστρο και του Κωστή Στεφανόπουλου που συνέπεσαν την περασμένη εβδομάδα, η αέναη συζήτηση περί ανικανότητας των δικών μας πολιτικών προσώπων και γενικά όλη αυτή η μαυρίλα, δημιουργούν μια αίσθηση δυσφορίας στους πολίτες, η προέλευση της οποίας μερικές φορές δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή με την πρώτη ματιά. Προς την κατεύθυνση αυτή θα χρειαζόταν ίσως μια διαφορετική οπτική:

730

Φεύγοντας για λίγο από την πολιτική κονίστρα και ερχόμενοι στο κοινωνικό πεδίο διαπιστώνουμε ότι ενώ οι απλοί πολίτες προσπαθούν να κάνουν το καθήκον τους με τον καλύτερο τρόπο, σε επίπεδο ηγεσίας εμφανίζονται δυσανάλογα κενά και παραλείψεις οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και στην καταστροφή.

Αυτές οι περιπτώσεις καταδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο την τεράστια ανάγκη εμφάνισης στην καθημερινότητά μας μιας ηγετικής μορφής, η οποία θα μπορέσει να βγάλει τον τόπο από τον βάλτο στον οποίο βυθίζεται και ο οποίος φαίνεται ακόμη χειρότερος εξαιτίας και της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει τον πλανήτη ολόκληρο.

Ούτε ο Καραμανλής ο γέρος, ούτε ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας, ούτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος ούτε ο Χαρίλαος Τρικούπης θα επέτρεπαν να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση αν ζούσαν σήμερα. Θα χτυπούσαν το χέρι τους στο τραπέζι, η φωνή τους θα ακούγονταν μέχρι την Ακρόπολη, αλλά κανείς δεν θα τολμούσε να τους αμφισβητήσει.

Μπορεί πολλοί ιστορικοί να διατείνονται ότι οι προσωπικότητες παίζουν μικρό ρόλο στην ιστορία και ότι οι ηγέτες αναδεικνύονται μέσα από την πίεση των γεγονότων, εντούτοις υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι ο ρόλος της προσωπικότητας είναι σημαντικότατος.

Ποια άραγε θα ήταν σήμερα η θέση της Ελλάδας αν δεν υπήρχε ο Καποδίστριας με την άψογη διπλωματική γνώση των ισορροπιών της εποχής του;

Πώς θα είχε εξελιχθεί η Επανάσταση αν δεν υπήρχε ο Κολοκοτρώνης;

Οι γραμμές του τρένου που υπάρχουν ακόμη στον Μπράλο είχαν τοποθετηθεί επί πρωθυπουργίας Τρικούπη, πριν από 150 χρόνια! Τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια από τα οποία σήμερα παίρνουμε ακόμη ρεύμα ιδρύθηκαν επί Κων/νου Καραμανλή το 1960! Οι δημοκρατικές ελευθερίες που απολαμβάνουν σήμερα όλοι εδραιώθηκαν επί Ανδρέα Παπανδρέου στη δεκαετία του 1980.

Βέβαια, η επανάσταση ήταν αποτέλεσμα των ιστορικών συγκυριών και θα γινόταν έτσι κι αλλιώς. Κάποιος, επίσης, θα γινόταν πρώτος πρωθυπουργός και κάποιος άλλος θα έφτιαχνε τις γραμμές του τρένου. Ένας τρίτος θα εξηλέκτριζε τη χώρα και μετά τη χούντα οπωσδήποτε οι ελευθερίες θα αποκαθίσταντο.

Όμως είναι ολοφάνερο ότι αυτό που ξεχωρίζει τις προσωπικότητες και τις κατατάσσει στη χορεία των ηγετών δεν είναι τίποτα άλλο από το όραμα και η προσήλωση σ' αυτό. Διότι και σήμερα, όπως πάντα, παλικάρια υπάρχουν. Εκείνο που λείπει είναι ο αρχηγός. Κι όπως είναι φυσικό όταν μια αγέλη λιονταριών, έχει για αρχηγό ένα πρόβατο, δεν μπορεί να κερδίσει καμία μάχη.

Ας μην περιμένουμε βέβαια ο ηγέτης αυτός να είναι κάποιος Μεσσίας που θα μας σώσει όσο εμείς καθόμαστε στους καναπέδες μας. Πραγματικός ηγέτης θα είναι εκείνος που θα μας εμπνεύσει να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε την κατάσταση εμείς οι ίδιοι.

Φυσικά, όταν εμφανιστεί ένας τέτοιος άνθρωπος στην πολιτική σκηνή θα τον αναγνωρίσουμε και θα τον εκλέξουμε αμέσως. Μέχρι τότε όμως είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέγουμε μεταξύ μετρίων, ανακυκλώνοντας συνθήματα περασμένων δεκαετιών και αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις του μέλλοντος με όπλα του παρελθόντος. Και μέχρι τότε θα πρέπει να αισθανόμαστε δυσφορία όταν οι ίδιοι και οι ίδιοι αναζητούν την ολοκλήρωση της αυτοεικόνας τους μέσα από τη δική μας ψήφο.

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να γίνει αυτή η αναμονή υποφερτή ή τουλάχιστον να μην καθίσταται επιβλαβής: να αρχίσουμε να μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι το κοινό συμφέρον υπερέχει του ατομικού, έτσι ώστε από τα παιδιά αυτά, την επόμενη τουλάχιστον γενιά να εμφανιστεί κάποιος που θα οδηγήσει τη χώρα έξω από το τέλμα.