Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

 

Διαφημίστε την επιχείρησή σας ΜΟΝΟ απο 10 ευρώ τον μήνα


Επικίνδυνα ψευδο-φάρμακα. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει με αφορμή τη δολοφονία της παιδοψυχιάτρου στη Λαμία (έντυπη έκδοση)

Προχτές στη Λαμία έγινε ένα τραγικό φονικό. Μια αξιαγάπητη γυναίκα, με πολυποίκιλη προσφορά στον τόπο και την κοινωνία, βρέθηκε μαχαιρωμένη άγρια. Δολοφόνος φαίνεται να είναι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ένας άντρας -“αν είναι έτσι όπως τα λέτε, εγώ τη σκότωσα, αλλά δεν θυμάμαι πως το έκανα...”  φέρεται να είπε ο ίδιος- που τον φιλοξενούσε σπίτι της, ο οποίος και συνελήφθη δύο μέρες μετά στο Κρίκελο.

735

Καθώς οι μέρες περνάνε, όλο και περισσότερες λεπτομέρειες έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ηγετικό στέλεχος μιας παρα-πολιτικής, παρα-θρησκευτικής και παρα-οικονομικής οργάνωσης, η οποία μέσα από ένα συνονθύλευμα συνθημάτων τα οποία προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα, τον Χριστιανισμό, το εθνικό μας παρελθόν, και την οικονομική κρίση, υπόσχεται ότι μπορεί σε μία μέρα να "ξεχρεώσει" τη χώρα, καθώς διαθέτει στις τράπεζες έναν απίστευτο αριθμό δισεκατομμυρίων ευρώ. Κι ενώ υπόσχεται όλα αυτά, το μόνο που κάνει είναι να μαζεύει χρήματα για τον αρχηγό της.

Φαίνεται ότι η άτυχη γυναίκα είχε πέσει στα γρανάζια αυτής της οργάνωσης, και καθώς ήταν άνθρωπος με ανησυχίες, καθώς ήθελε πάντα να προσφέρει στους συνανθρώπους της, νόμισε ότι με τον τρόπο αυτό θα βοηθούσε να σωθεί η χώρα.

Δεν την βοήθησε ούτε η επιστημονική της κατάρτιση ούτε η εξυπνάδα της να διακρίνει την παγίδα, να διαγνώσει τον πραγματικό χαρακτήρα των ανθρώπων με τους οποίους συγχρωτιζόταν και εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι αυτό ήταν το μοιραίο της λάθος.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι, και μάλιστα οι καλύτεροι, οι πιο καλοσυνάτοι, οι πιο δοτικοί πέφτουν πάντα θύματα τέτοιων απατεώνων; Τι είναι αυτό που οδηγεί στην αναζήτηση ενός "σωτήρα", ενός ηγέτη που θα μας σώσει –αυτός- από όλα τα δεινά, που θα μας προστατέψει από κάθε κακοτοπιά; Γιατί ψάχνουμε πάντα να αποθέσουμε τις ελπίδες μας σε έναν Κολοκοτρώνη, σε έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, σε έναν Ανδρέα, σε έναν Καραμανλή; Ποια εσωτερική ανάγκη μας σπρώχνει να μην εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τις δικές μας δυνάμεις αλλά αντίθετα να νομίζουμε ότι πάντα υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από τις δυσκολίες και τα χρέη εύκολα, επειδή είμαστε "η άρια φυλή των Ελλήνων" και κάποιος, κάπως, κάποτε θα κάνει ένα μαγικό και θα επαναφέρει τις εποχές που "δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνια";

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης, ήταν ο πρώτος που μπόρεσε να δώσει κάποια εξήγηση για το πώς λειτουργούν τα ασυνείδητα κίνητρα ενός οπαδού κάποιας αίρεσης ή πολιτικού κόμματος. Ο Φρόιντ ασκώντας ψυχανάλυση για πολλά χρόνια προβληματίστηκε από το γεγονός ότι οι ασθενείς – που του ήταν, κατά μία έννοια, οπαδοί του - συνεχώς τον ερωτεύονταν. Αν και οι περισσότεροι από τους ασθενείς του ήταν γυναίκες, το ίδιο συνέβαινε και με τους άνδρες. Αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες συνεισφορές του στην ψυχολογία το γεγονός ότι συνειδητοποίησε πως η εξειδανίκευσή του από τους ασθενείς, δεν θα μπορούσε να αποδοθεί στα προσωπικά του χαρίσματα. Αντ' αυτού, κατέληξε, ότι συνδέονταν μαζί του σαν να ήταν κάποιο σημαντικό πρόσωπο του παρελθόντος τους, συνήθως ένας γονέας.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους, οι άνθρωποι μετέφεραν τις εμπειρίες και τα συναισθήματα παρελθόντων σχέσεών τους στο παρόν. Ο Φρόιντ θεώρησε το φαινόμενο καθολικό. Έγραψε, "Δεν υπάρχει αγάπη που να μην αναπαράγει κάποιο βρεφικό στερεότυπο", γεγονός που εξηγεί και τον λόγο για τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι διαλέγουν συζύγους που μοιάζουν με τους γονείς τους.

Ο Φρόιντ ονόμασε αυτή τη διαδικασία «μεταβίβαση», και ήταν μία από τις μεγάλες ανακαλύψεις του. Πράγματι, οι ασθενείς του θεραπεύονταν, όταν συνειδητοποιούσαν και ήταν σε θέση να διαχειριστούν αυτή την μεταβίβαση συναισθημάτων.

Στην καλύτερη περίπτωση, λοιπόν, η μεταβίβαση είναι η "συναισθηματική κόλλα" που προσαρτά τους ανθρώπους σε έναν ηγέτη. Χρησιμοποιώντας την "θετική μεταβίβαση", θεωρούν τον ηγέτη ως καλύτερο απ' ότι είναι στην πραγματικότητα, εξυπνότερο, ομορφότερο, χαρισματικότερο. Τείνουν να του προσάπτουν το πλεονέκτημα της αμφιβολίας και αν τους το ζητήσει μπορεί να πέσουν και στη φωτιά!

Το ίδιο συμβαίνει και όταν η "μεταβίβαση" πυροδοτείται από καταστάσεις αμφιβολίας και άγχους, όπως συμβαίνει όταν πάμε να δούμε έναν γιατρό και αισθανόμαστε καλύτερα ακόμη και πριν ο γιατρός κάνει ο,τιδήποτε. Αυτό το φαινόμενο εξηγείται σε μεγάλο βαθμό, αν αναλογιστούμε ότι η εμπιστοσύνη των ασθενών ενισχύεται από την μεταφορά της εμπειρίας της παιδικής ηλικίας, τότε που οι γονείς μας φρόντιζαν όταν αρρωσταίναμε. Είναι τόσο έντονο που μερικές φορές εμποδίζει τους επιστήμονες να αξιολογήσουν ορισμένα φάρμακα, όπως είναι τα ψυχοφάρμακα που αλλάζουν τη διάθεση.

Κλινικές μελέτες δείχνουν, για παράδειγμα, ότι μέχρι και 30% των ανθρώπων που ανταποκρίνονται εξίσου καλά και στα πλασέμπο (χαπάκια δηλαδή από ζάχαρη που δεν έχουν μέσα καμία ουσία) και στα αντικαταθλιπτικά!

Η προσκόλληση λοιπόν σε έναν ηγέτη, που αντικαθιστά την πατρική φιγούρα, που μας επιστρέφει σε συναισθήματα ασφάλειας που είχαμε στην παιδική, ακόμη και τη βρεφική μας ηλικία, είναι ένα είδος ψευδο-φαρμάκου που μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε μια σκληρή πραγματικότητα, μας δίνει την ελπίδα ότι –δεν μπορεί -  παρά να μας σώσει κάποιος, να κάνει αυτό το αφόρητο συναίσθημα της δυστυχίας να πάψει.

Κι έτσι πιστεύουμε σε Τσίπρες, σε Μητσοτάκηδες, σε Πούτιν και σε έξωθεν σωτήρες, ακρίτως, μανιωδώς, απολύτως, με μοναδικό αποτέλεσμα την ανακύκλωση της δυστυχίας, την επαναλαμβανόμενη ματαίωση, την βίωση της αδικίας.

Καιρός όμως να ενηλικιωθούμε. Δεν υπάρχει έξωθεν σωτηρία. Μόνοι μας ότι κάνουμε στη ζωή. Παίρνοντάς την στα χέρια μας, όχι ακολουθώντας αυτό που μας σερβίρουν στο φέις μπουκ, σε πολύχρωμες ιστοσελίδες και σε εύπεπτα διαφημιστικά σποτάκια. Γιατί οι γονείς μας, ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν όταν ήμασταν μωρά. Εκείνη η εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί. Μόλις το καταλάβουμε, μπορούμε πια να διακόψουμε το ψευδο-φάρμακο, που έτσι κι αλλιώς μόνο καλό δεν μας κάνει.