Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

 

Γιάννης Πάζιος: «Έφυγε» πλήρης ημερών ένας Ευρυτάνας ευπατρίδης. Ο Μιχ. Σταφυλάς γράφει για τη ζωή και την προσφορά του

Πλήρης ημερών έφυγε πρόσφατα από τη ζωή ο Γιάννης Πάζιος, ένας Ευρυτάνας με σπουδαία προσφορά από διάφορα μετερίζια, ένας πατριώτης που τάχθηκε κατά του Κατακτητή και έδωσε μάχες για τη γνώση και τη μόρφωση.

pazios-giannis-panevritaniki1

Φωτογραφία: Από επίσκεψη της Πανευρυτανικής στο σπίτι του Γιάννη Πάζιου. Β. Σιορόκος, Κ. Παπαδόπουλος, Γ. Πάζιος, Ηλίας Λιάσκος 

Ο Μιχάλης Σταφυλάς γράφει χαρακτηριστικά:

«Πέθανε σε ηλικία 105 χρόνων, ο Γιάννης Πάζιος, από τα Τοπόλιανα, που στάθηκε ολοζωής υπόδειγμα πολίτη, δασκάλου, και Αγωνιστή. Έναν χρόνο πριν πέθανε ο μονάκριβος γιος του, Νίκος, πρέσβης της Ελλάδας στην Ισπανία. Από ένα ανέκδοτο βιβλίο γι’ αυτόν τον Ευρυτάνα ευπατρίδη, καταχωρούμε δύο περιπτώσεις χαρακτηριστικές της ζωής και του ήθους του»

Ο δάσκαλος Πάζιος

«Ως δάσκαλος ήταν υποχρεωμένος να διδάσκει από τον κρατικό τόμο «Απασα Ύλη» και να μην ξεφεύγει από τα γεγονότα -τα οποία σε πολλές περιπτώσεις διαστρέβλωνα την Αλήθεια. Ο Πάζιος έχοντας δημιουργήσει και μια προσωπική του βιβλιοθηκούλα, όταν διάβασε την καταδίκη σε θάνατο του Κολοκοτρώνη, την «αυτοκτονία» του Οδυσσέα Ανδρούτσου, που ήταν δολοφονία, την αποκήρυξη του Καραϊσκάκη ως «εχθρού της πατρίδος» και άλλα δημόσια ψεύδη, αναρωτιόταν τι έπρεπε να κάνει.

Να «στραβώνει» τους μαθητές του με αντιπατριωτικές ψευδολογίες ή να τους λέει την αλήθεια. Διάλεξε, αν και νέος, αυτό το δεύτερο χωρίς φόβο, αλλά με το πάθος της Ιστορικής Αλήθειας. Ίσως γι’ αυτό οι χωριανοί του είχαν πάντα ένα ιδιαίτερο τρόπο συζήτησης και σκέψης. Φυσικά, για τα ανώτερα κλιμάκια της Ελληνικής Παιδείας ως το αρμόδιο Υπουργείο, αυτός ήταν λόγος ακόμα και απόλυσης. Αλλά ο προοδευτικός αυτός δάσκαλος ούτε σκεφτότανε κάτι τέτοιο. Έβλεπε σαν πατριωτικό του καθήκον να εκφράζει την πάσα αλήθεια, ξεκινώντας απ’ τη γνωστή συμβουλή του ποιητικού μας Εθνάρχη πως το Έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό…».

Αντίσταση και περιπέτεια

«Στα χρόνια της Κατοχής πήρε μέρος στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση. Στην αρχή, στις πολιτικές Οργανώσεις και λίγο πριν την απελευθέρωση στο ένοπλο τμήμα του ΕΛΑΣ. Είχε καταφέρει σε καιρούς που υπήρχε και ο ΕΔΕΣ στο δήμο Απεραντίων, που ήταν περιοχή της ευθύνης του, να μην υπάρξει καμιά αντιπαράθεση μεταξύ τους, και όλα τα χωριά να ζούνε φιλικά. Μετά την Απελευθέρωση κλήθηκε στο στρατό ως Έφεδρος αξιωματικός, δοκίμασε τις Μακρονησιώτικες περιποιήσεις και μετά από κάποιες άλλες περιπέτειες, έπαθε το χειρότερο.

Οδηγήθηκε μετά από ανυπόστατες κατηγορίες στο Στρατοδικείο Τρικάλων και καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο για… ανάλογους φόνους που έκανε. Με παρέμβαση του Υπουργού Γιώργου Στράτου, που τον ήξερε προσωπικά και ήξερε το ήθος του, έγινε αναθεώρηση της δίκης και ως μάρτυρες υπεράσπισης προσήλθαν οι τρεις… σκοτωμένοι. Ήταν συγκινητικό που όλο το χωριό του ξεσηκώθηκε νύχτα και μέρα αναζητώντας, τους τρεις -που το λάθος των συκοφαντών ήταν πως βάλανε τα ονόματα ζώντων «σκοτωμένων» από διάφορα χωριά. Ήξεραν πως τα Στρατοδικεία πίστευαν στα επίσημα χαρτιά, χωρίς «γραφειοκρατικές» επαληθεύσεις, ενώ μια θανατική καταδίκη εκείνων των σκληρών χρόνων μπροστά σε άλλες εκατοντάδες δεν θα είχε και πολύ σημασία…

Ο Γιάννης Πάζιος απόφευγε να μιλάει γι’ αυτή την περιπέτειά του, κάποτε τη διέψευδε κιόλας, γιατί πίστευε (κακώς) πως η πατρίδα μας έπρεπε να μπει στους δρόμους των πεπρωμένων της –χωρίς τις έχθρητες και τις κακότητες του παρελθόντος. Πολλές φορές στα επιχειρήματά του πρόσθετε και το λόγο του Ντυαμέλ πως «αν ο πολιτισμός δε βρίσκεται στην καρδιά μας, δεν υπάρχει πουθενά.».