Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ev media-logo

 

«Ο τελευταίος ασπασμός», του Θεοφάνη Παναγιωτόπουλου. Κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο συγγραφικό εγχείρημα του 23χρονου Καρπενησιώτη

Το δεύτερο βιβλίο του 23χρονου Ευρυτάνα συγγραφέα, Θεοφάνη Λ. Παναγιωτόπουλου, κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία: έχει τίτλο «Ο τελευταίος ασπασμός» (εκδ. Όστρια) και πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων -και όχι ποιημάτων, όπως στο πρώτο του βιβλίο.

panagiotopoulos biblio

«Αυτή τη φορά», αναφέρει ο -μεγαλωμένος στο Καρπενήσι- συγγραφέας «καταπιάνομαι με διάφορες καταστάσεις της ζωής με προορισμό τον θάνατο, αυτόν τον ‘αιώνιο νέο’ που λέω εγώ». Είναι ένα βιβλίο μεταφυσικού περιεχομένου, προσθέτει, χωρίς να λείπει και το στοιχείο του έρωτα σε κάποιες ιστορίες.

«Η γραφή μου παντρεύει μύθους, θρύλους, μαγείες, παραδόσεις και την μετάβαση στην απέναντι όχθη αλλά... και τον γυρισμό ξανά… εδώ!», προσθέτει και σημειώνει πως «… ο θάνατος έχει στροφές και κάποιοι ήρωες μου διάλεξαν να γυρίζουν πίσω. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον γιατί τους αγάπησα πολύ, πάρα πολύ. Θα κρατήσω όμως ένα μυστικό ή σχεδόν μυστικό: δεν θα αποκαλύψω εάν κάποιοι έζησαν όντως ή γεννήθηκαν στα σοκάκια της φαντασίας μου... Έχω την πεποίθηση ότι θα σας ψιθυρίσουν οι ίδιοι την αλήθεια τους».

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, διαβάζουμε: «Οι ζώντες κοιτάζουν κρυφά πίσω από παράθυρα, τι διαδραματίζεται εντός του χώρου. Εν αντιθέσει με τους τεθνεώτες, οι οποίοι βαδίζουν ωσάν ευδαίμονες μελαγχολικοί εντός του… Οι ήρωες ανοίγουν τις φτερούγες τους, σαν διαβατάρικα πουλιά. Πριν μεταναστεύσουν ξανά σε μέρη μακρινά –μέρη που ξεχειλίζει ο νόστος– αφηγούνται τι συνέβη, λίγο πριν, το Φιλί του Θανάτου…

Κάθονται στο πλάι σου, σε αγγίζουν σχεδόν αμέσως... Σε παρατηρούν σαν θησαυρό. Δεν ψάχνουν συγχώρεση μήτε κατανόηση. Μονάχα παρέα. Θα τους επιτρέψεις; Κάποτε, αγαπούσαν, ανησυχούσαν, γεννούσαν, περπατούσαν, έτρωγαν, πονούσαν σαν εσένα. Ακριβώς το ίδιο… Έφθασε η ώρα, που έμαθαν να γυρίζουν ξανά εδώ… σε τούτο τον κόσμο… κι αναζητούν συντρόφους, τίποτε περισσότερο! Πλησιάζουν ευγενικές ψυχές, Ψυχές που θα αντιληφθούν την άυλη ύπαρξη τους… Ίσως οι ζώντες λησμονούν, μα οι νεκροί Ποτέ… Κι όταν νιώσεις τον Θάνατο να σ’ αγκαλιάζει αργά στο άνθισμα, της νύχτας είσαι ήδη νεκρός…».