Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

 


Μια φωνή γεμάτη σύνεση. Ο Διον. Παρούτσας γράφει για μια κοινωνία με όραμα & πίστη στον συνάνθρωπο, αντίδοτο στη μισαλλοδοξία των λίγων

Ο Όλιβερ Αλβάρο, είναι ένας δάσκαλος από την Ισπανία. Τον γνώρισα στο πρόγραμμα Εράσμους τον περασμένο Απρίλιο. Ο Όλιβερ είναι καμιά τριανταριά χρονών και κάθε καλοκαίρι πηγαίνει και προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του όπου χρειάζεται. Ήρθε και στην Ελλάδα την προηγούμενη χρονιά με το προσφυγικό κύμα.  Δεν είναι κανένας ήρωας, είναι απλά ένας άνθρωπος που διψάει για εμπειρίες και αγαπάει τους συνανθρώπους του.

767

Την περασμένη εβδομάδα που έγινε η επίθεση στην Βαρκελώνη, όλη η Ισπανία συγκλονίστηκε. Φυσικά τα γεγονότα δεν άφησαν ανεπηρέαστο και τον φίλο μου. Ανάρτησε ένα κείμενο στο φέις μπουκ, το οποίο αισθάνομαι την ανάγκη να δημοσιεύσω σήμερα κι εδώ. Δεν είναι λογοτεχνικό πόνημα, δεν απευθύνονταν στο ευρύ κοινό, δεν το έγραψε για να επηρεάσει κάποιους. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, πιστεύω πως έχει τεράστια αξία.

Είναι φωνή ενός πολίτη που ενδιαφέρεται, ενός νέου που δεν κάθεται άπραγος και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να βοηθήσει. Ίσως χιλιάδες άνθρωποι στην Ισπανία και σ’ ολόκληρο τον κόσμο να έγραψαν τέτοια κείμενα εκείνες τις μέρες. Όμως αυτό δεν το κάνει λιγότερο σημαντικό. Αντίθετα, είναι ακριβώς αυτό που του προσδίδει μια σπουδαιότητα, την οποία, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον η Ιστορία θα την επισημάνει:

«Στη ζωή, τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο... στην κλίμακα του γκρι υπάρχουν οι περισσότερες απαντήσεις, ιδιαίτερα αυτές που μπορούν να γίνουν καλύτερα κατανοητές και μπορούν να δώσουν λύσεις, ζωή και ευτυχία.

Το χειρότερο, το ανεξέλεγκτο μίσος πολλών που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, που εκτονώνονται απελευθερώνοντας αδιάκριτο θυμό δεν μπορεί να δώσει εκείνη τη μαγική φόρμουλα που θα μπορέσει να λύσει πολύπλοκα ιστορικά ζητήματα.

Όμως ο μόνος τρόπος για να κερδίσουμε θα είναι να τους φτύσουμε, να τους βγάλουμε από την εξίσωση. Γιατί αν δούμε με τα μάτια τους θα κερδίσουν εκείνοι. Θα κερδίσουν εκείνοι αν η μνησικακία πλημμυρίσει τα μάτια μας.

Θα χάσουν αν είμαστε γενναίοι, θα χάσουν αν δεν φοβηθούμε, θα χάσουν αν αγκαλιάσουμε τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, αν ενωθούμε και δεν αφεθούμε να μας επηρεάσει όλο αυτό.

Ας ανοίξουμε τα μάτια μας, ας απλώσουμε το βλέμμα μας, ας ακούσουμε όλους όσοι μιλούν, κι όχι μόνο εκείνους που θέλουν και ενδιαφέρονται μόνο για τον αντίκτυπο των λόγων τους.

Και πάνω απ' όλα, ας έχουμε κατά νου ότι θρηνούμε όλοι και όλες και ότι υπάρχουν πολύ λίγοι που χαμογελούν πραγματικά, πολύ λίγοι, που δεν θα τους δώσουμε τη χαρά να νικήσουν.

Αυτές είναι στιγμές ευθύνης και επίδειξης των αξιών για τις οποίες υποτίθεται ότι είμαστε περήφανοι.»

Η ελληνική αστυνομία ετοιμάζεται -αν και δεν ανησυχεί- για παρόμοιες καταστάσεις και στην Ελλάδα. Κι αν αυτό φαντάζει μακρινή προοπτική, αν και δεν είμαστε ακριβώς στο μάτι του κυκλώνα, κανείς ποτέ δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα. Τα παιδιά των μεταναστών που είναι σήμερα στη χώρα περνάνε δύσκολα. Αν δεν πάνε σχολείο, αν δεν μορφωθούν, αν δεν τα εντάξουμε σε δομές,  σε πέντε - δέκα χρόνια θα είναι ανειδίκευτοι, μαυριδεροί εργάτες. Θα γυροφέρνουν στην Ομόνοια και θα περιθωριοποιούνται. Θα διακατέχονται από θυμό.

Και κάποιοι από αυτούς, λίγοι ελάχιστοι, πέντε - δέκα ίσως, θα είναι ευάλωτοι σε κηρύγματα μίσους από το διαδίκτυο και από τη δορυφορική τηλεόραση που θα τους καλούν για «εκδίκηση» και για «τιμωρία». Και ίσως τότε δεν θα τους είναι καθόλου δύσκολο να μπουν σ’ ένα βανάκι και να ορμήσουν στην κατάμεστη Ερμού ή το πολυπληθές Μοναστηράκι, σπέρνοντας τον τρόμο, και το χειρότερο, νομίζοντας πως έχουν δίκιο και ότι θα πάνε στον παράδεισο.

Αν όμως διαβάσουμε και κατανοήσουμε σήμερα το κείμενο του Αλβάρο, αν ανοίξουμε τα μάτια μας και αν δούμε τον κόσμο όπως τον βλέπει εκείνος, απροκατάληπτα, με όραμα και πίστη στον συνάνθρωπο, τότε ας είμαστε σίγουροι πως δεν θα θρηνήσουμε ποτέ θύματα στη δική μας χώρα, η οποία όπως και η Ισπανία, υποστηρίζει αξίες για τις οποίες υποτίθεται ότι είμαστε περήφανοι.