Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ev media-logo

 


Σαπουνόφουσκες και ελαφοκυνηγοί. Ο Διονύσης Παρούτσας, για τις εξελίξεις στον κεντρώο πολιτικό χώρο (έντυπη έκδοση)

Όσο η κρίση συνεχίζεται και όσο περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν, τόσο είναι πιο πιθανό να ξεκινήσουν να λειτουργούν τα αντανακλαστικά της κοινωνίας που θα οδηγήσουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Σε όλες τις χώρες του κόσμου και, αφεύκτως, στη δική μας, η Ιστορία έχει χιλιάδες παρόμοια παραδείγματα να δείξει. Κάθε φορά βέβαια οι συνθήκες επιτάσσουν διαφορετικούς τρόπους αντίδρασης, οι άνθρωποι και οι ιδεολογίες διαφέρουν, εντούτοις το ανθρώπινο ένστικτο για επιβίωση βρίσκει πάντα μια κάποια μέση λύση.

773

 

Όποιος μπορεί να σταθεί έστω και λίγο κριτικά απέναντι στα γεγονότα, θα διακρίνει ανάμεσα στον ορυμαγδό της κομματικής αντιπαλότητας και τον θόρυβο της καταρρέουσας πολιτικής τάξης, κάποιες αισιόδοξες κινήσεις που δείχνουν ακριβώς αυτού του είδους την αφύπνιση που αναφέρθηκε στην προηγούμενη παράγραφο.

Αίφνης, εντοπίζεται μια κινητικότητα στα κόμματα που απαρτίζουν την κεντροαριστερά, τα οποία επιζητούν πλέον την ενιαιοποίησή τους υπό νέα ηγεσία, για κοινή πολιτική πορεία. Προτείνουν τη δημιουργία "ενός κοινού πολιτικού φορέα που θα συστεγάσει όλους, διατηρώντας εντούτοις την πολυφωνία των επί μέρους συνιστωσών.

Είναι αλήθεια ότι από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν, ο χώρος που παραδοσιακά αναφέρονταν ως "κεντρώος" και χαρακτηρίζονταν κυρίως από τη μετριοπάθεια ως στάση ζωής, φυλλορρόησε μπροστά στην μαχητικότητα του αντι-νατοϊκού και αντι-ευρωπαϊκού ΠΑΣΟΚ του 1981 και απορροφήθηκε από αυτό, χάνοντας στελέχη και κοινό, με τελευταίο τον Ιωάννη Ζίγδη. Ως ένα σημείο η αφομοίωση αυτή ήταν ίσως και νομοτελειακή καθώς το ΠΑΣΟΚ ως καθεστώς κατείχε όλα τα μέσα επιβολής και κυρίως την νομή του χρηματικού κορβανά!

Όμως ο καιρός γυρίζει και τα 20 ή 30 χρόνια που πέρασαν έκτοτε, είναι ένα απλό πετάρισμα για το μάτι της Ιστορίας. Εδώ ολόκληρη Οκτωβριανή Επανάσταση και θεωρείται πλέον μια "μικρή ιστορική παρένθεση", "ένα παρατράγουδο μες τα ωραία άσματα", όπως θρηνεί και ο Νταλάρας. Οι συνθήκες επιδεινώθηκαν (χωρίς το άλλοτε "σοσιαλιστικό" και αργότερα μεταβληθέν σε καθεστώς, κόμμα του Παπανδρέου να είναι άμοιρο ευθύνης, φυσικά) και σήμερα η ανάγκη ωθεί και πάλι στην αναζήτηση μιας λύσης μακριά από τα άκρα.

Από τότε που ο πρώτος άγριος σκότωσε δύο ελάφια και είχε περισσότερο φαγητό στη διάθεσή του, δημιουργήθηκε η διάκριση μεταξύ πλούτου και φτώχειας. Εκείνος που δεν μπορούσε (ή δεν έτυχε) να σκοτώσει κανένα αισθανόταν αδικημένος – και έπρεπε να προσφέρει υπηρεσίες για να φάει. Κι αυτό τον έκανε αυτοδίκαια "αριστερό ακτιβιστή". Από τότε λοιπόν οι κοινωνικές τάξεις εδραιώθηκαν και θα υφίστανται μέχρι το τέλος του κόσμου. Το ίδιο θα υφίσταται και η αντίστοιχη ιδεολογία, είτε λέγεται δεξιά, είτε αριστερή.

Η δεξιά άποψη είναι η πεποίθηση ότι οι κοινωνικές ανισότητες όχι μόνο δεν μπορούν αλλά και δεν πρέπει να εξαλειφθούν: ευνοούν την τάξη, την ποικιλία και την ανάπτυξη μιας πολιτικής κοινότητας – εξάλλου, είναι σύμφωνες με την ανθρώπινη φύση. Αντιθέτως, την αριστερή στάση χαρακτηρίζει το ότι αποβλέπει στην ισότητα ή τουλάχιστον το ότι αγωνίζεται για να περιοριστούν και να συγκρατηθούν οι παράγοντες που τροφοδοτούν τις ανισότητες –άρα, τις “αδικίες”– μεταξύ των ανθρώπων*.

Σήμερα στην χώρα μας εκπροσωπούνται μόνο αυτοί που πιστεύουν ότι ο άγριος με τα δύο ελάφια είχε κάθε δίκιο να πάρει ως υπηρέτη τον άλλον, και μόνο αυτοί που πιστεύουν πως σε όλους πρέπει να δίνεται η ευκαιρία να πιάνουμε… τουλάχιστον από μισό ελάφι και ότι όποιος έχει δυο ελάφια πρέπει να ρίχνεται… στα λιοντάρια!. Η μέση οδός, αυτή της ενεργού εμπλοκής της συντεταγμένης πολιτείας στην αποτροπή διάπραξης αδικιών και την παροχή περισσότερων ευκαιριών σε όλους για να πιάσουν "όσα ελάφια θέλουν" δεν υπάρχει.

 Ως αποτέλεσμα, το κενό της έλλειψης εκπροσώπησης του κεντρώου χώρου καθίσταται για μερικούς πολίτες δυσβάστακτο και για το σύνολο της κοινωνίας καταστρεπτικό. Κι αυτό επιτείνεται από το γεγονός ότι ο κόσμος μεταλλάσσεται ραγδαία και η διάκριση ανάμεσα σε συντηρητικούς και προοδευτικούς γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.

Ίσως η κίνηση για την ενιαία εκπροσώπηση του κέντρου να είναι μια πομφόλυγα που οσονούπω θα διαρραγεί. Ίσως να μην έχει συνέχεια και πιθανώς να μην είναι τόσο ανιδιοτελής όσο οι ίδιοι διατείνονται. Εντούτοις όπως όλες οι πομφόλυγες ιριδίζει και λάμπει και ανεβαίνει ψηλά. Και αν μη τι άλλο δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα ότι στο κάτω-κάτω της γραφής το καζάνι βράζει και σύντομα θα δώσει ό,τι είναι να δώσει.

 

* βλ. Σώτης Τριανταφύλλου, "Το πρόβλημα με το κέντρο", http://www.bookpress.gr