Για αρκετά χρόνια παρέμενε κλειστό. Πρόσφατα όμως ένα παλιό πέτρινο εκκλησάκι στη Βίνιανη άνοιξε ξανά τις πόρτες του, συγκεντρώνοντας κατοίκους διαφορετικών ηλικιών σε μια συνάντηση με έντονο συμβολισμό για το χωριό και την τοπική του ιστορία.
Όπως αναφέρει σε ανάρτησή της στη σελίδα «Βίνιανη Ευρυτανίας» στο Facebook η Ράνια Γαζέτα, η επαναλειτουργία του ναού ξύπνησε μνήμες στους παλαιότερους κατοίκους, οι οποίοι θυμήθηκαν πανηγύρια, λειτουργίες και στιγμές της καθημερινής ζωής που συνδέθηκαν με το εκκλησάκι στο πέρασμα των χρόνων.
Η ίδια επισημαίνει ότι η επανασύνδεση με τέτοιους χώρους δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και τη διατήρηση των αξιών, των παραδόσεων και της ιστορικής μνήμης για τις νεότερες γενιές. Όπως σημειώνει, το άνοιγμα της πόρτας του ναού συμβολίζει ταυτόχρονα το άνοιγμα ενός κομματιού της συλλογικής μνήμης του χωριού, που ενώνει παλιούς και νέους κατοίκους.
Διαβάζουμε στη σχετική ανάρτηση:
“Ένα παλιό πέτρινο εκκλησάκι που ξανά άνοιξε τις πόρτες του, με ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών συγκεντρωμένους με χαμόγελα και σεβασμό.
Ένα εκκλησάκι που για αρκετά χρόνια ήταν κλειστό.
Για πολλούς από τους παλιούς μετράει όμορφες αναμνήσεις, αλλά και για εμάς τους πιο νέους θα πρέπει να γίνει παράδειγμα για το πώς οφείλουμε να κρατάμε ζωντανές όχι μόνο αυτές τις αναμνήσεις, αλλά και τις αξίες, τις παραδόσεις και την ιστορία του τόπου μας.
Βλέποντας ξανά την πόρτα του ανοιχτή, δεν ανοίγει μόνο ένας χώρος προσευχής. Ανοίγει ένα κομμάτι από το παρελθόν που ενώνει τις γενιές, θυμίζει ρίζες, ανθρώπους και στιγμές που δεν πρέπει να ξεχαστούν.
Οι παλαιότεροι θυμούνται πανηγύρια, λειτουργίες, συναντήσεις και πρόσωπα που σημάδεψαν τα χρόνια τους. Οι νεότεροι έχουμε την ευθύνη να παραλάβουμε αυτή την κληρονομιά και να τη διατηρήσουμε ζωντανή, ώστε να τη γνωρίσουν και όσοι θα έρθουν μετά από εμάς.
Η συγκέντρωση αυτη δεν ήταν απλώς μια επίσκεψη σε ένα παλιό εκκλησάκι. Ήταν μια μικρή γιορτή μνήμης, πίστης και συνέχειας. Μια υπενθύμιση ότι οι τόποι αποκτούν αξία μέσα από τους ανθρώπους που τους αγαπούν και τους κρατούν ζωντανούς.
Εύχομαι αυτό το εκκλησάκι να παραμείνει ανοιχτό, να γεμίζει ξανά με φωνές, προσευχές και χαμόγελα και να συνεχίσει να αποτελεί σημείο αναφοράς για το χωριό μας και τις επόμενες γενιές.
Να είμαστε καλά να ανταμώνουμε, να θυμόμαστε και να κρατάμε ζωντανό τον τόπο μας”.
