Τραγικό τέλος γράφτηκε στο Βελούχι για τον 74χρονο ορειβάτη Τάσο Αναστασιάδη, προέδρου του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά, ο οποίος εντοπίστηκε νεκρός το μεσημέρι της Καθ. Δευτέρας σε απότομη βορινή χαράδρα του βουνού, περίπου 45 ώρες μετά το τελευταίο σημείο ζωής. Η σορός του βρέθηκε σε υψόμετρο 1.960 μέτρων, σε χιονισμένη χαράδρα με μεγάλη κλίση, στην κατεύθυνση προς την Αγία Τριάδα, στην πίσω πλευρά του Βελουχιού.
Ένα από τα μέλη της ομάδας που συμμετείχε στην εξόρμηση καταγράφει αναλυτικά το χρονικό των γεγονότων, από την αναχώρηση από το σαλέ του Χ/Κ Καρπενησίου μέχρι την επιβεβαίωση της τραγικής κατάληξης του 74χρονου, επιχειρώντας παράλληλα να απαντήσει στις αιχμές και τα ερωτήματα που διατυπώθηκαν περί ευθυνών και χειρισμών των μελών του Φ.Ο.Π. Παράλληλα, δημοσιεύει την τελευταία φωτογραφία του άτυχου ορειβάτη, πριν χαθεί για πάντα στο παγωμένο Βελούχι…
Ο Γιώργος Τσαμπουράκης γράφει τα εξής:
“”Θρηνούμε για τον καπετάνιο που μας άφησε ορφανούς. Ήταν αγαπητός, γιατί ήταν πάντα πρόθυμος να προσφέρει και να βοηθήσει. Καλομάθαμε, και θα μας κακοφανεί η απουσία του”.
Βελούχι, Σάββατο 21/02/2026
12:53:20 – Αναχώρηση από το chalet (1.860m)
13:22 – Βάζουμε κραμπόν, όσοι δεν έχουν γυρίζουν πίσω.
13:46 – Στροφή lift (ο τελευταίος πυλώνας του χιονοδρομικού και μικρό κτίσμα)
14:22 άφιξη / 14:45 αναχώρηση – Φθάνουμε στο πλάτωμα πριν την κορφή: Κρίσιμη ώρα 0:00. Μετριόμαστε ξανά, η ομάδα κορφής είμαστε 17. Η κορφή φαίνεται μπροστά μας (σε απόσταση περίπου 600m και 100m υψομετρική διαφορά). Ο Τάσος μένει τελευταίος (“σκούπα”). Ο καιρός έχει αλλάξει, πυκνή ομίχλη καλύπτει την περιοχή, φυσάει και χιονίζει, ωστόσο ο προσανατολισμός είναι εύκολος, προχωρούμε ευθεία και παράλληλα με τον γκρεμό στα δεξιά μας (ΝΔ).
15:06 άφιξη /15:22 αναχώρηση – Κορφή Σεϊντάνι, 2.313m: Κρίσιμη ώρα 0:30. Είμαστε κορφή, μετριόμαστε 16, λείπει ο Τάσος που ερχόταν τελευταίος. Ακόμα δεν ανησυχούμε, σκεφτόμαστε ότι κουράστηκε και μας περιμένει λίγο πιο κάτω να γυρίσουμε μαζί (πράγμα που έχει ξαναγίνει στο παρελθόν). Δεν υπάρχει ορατότητα (ίσως μέχρι τα είκοσι μέτρα, πράγμα που αλλάζει ανάλογα με το πως φέρνει ο αέρας την καταχνιά και το χιόνι), και η ακουστική είναι περιορισμένη (καθώς σφυρίζει ο άνεμος). Ωστόσο ο προσανατολισμός είναι εύκολος, ακόμα και για έναν μέτρια έμπειρο ορειβάτη.
15:25 – Κρίσιμη ώρα 0:40. Τηλεφώνημα Α: Επικοινωνία με τον Τάσο (αν και η σύνδεση δεν είναι πολύ καλή, η ακουστική περιορισμένη) γίνεται συνεννόηση: “Κατεβαίνω, έχω λίγο μπερδευτεί, όμως θα κοιτάξω το GPS. Θα βρεθούμε πιο κάτω”. Εγώ γυρνάω λίγο πίσω, φωνάζω και σφυρίζω μήπως είναι κοντά, όμως δεν ακούει.
15:33 – Κρίσιμη ώρα 0:48. Τηλεφώνημα Β. Φθάνουμε ξανά στο πλάτωμα πριν την κορφή. Το τηλέφωνο καλεί, αλλά ο Τάσος δεν απαντάει. Με ζώνουν τα φίδια. Δυσκολεύομαι να πιστέψω την αισιόδοξη εκδοχή, ότι “του έπεσε το κινητό και θα μας περιμένει στο chalet”. Απ’ ό,τι φαίνεται, όλα έγιναν μέσα σε αυτά τα 48 λεπτά. Συνεχίζουμε να τον καλούμε κατεβαίνοντας, τίποτα.
16:14 άφιξη / 16:41 αναχώρηση – Φτάσαμε ξανά στη στροφή του lift (ο τελευταίος πυλώνας του χιονοδρομικού).
16:53:38 – Άφιξη στο chalet (1.860m). Έχουν ειδοποιηθεί όλες οι δυνατές βοήθειες για την ανεύρεση του Τάσου, άμεσα ξεκινούν διασώστες, που βρέθηκαν επί τόπου, με το ερπιστριοφόρο, συνέχισαν πεζοί και με σκί έως τα υψίπεδα της κορφής. Άλλος έφυγε με snowmobil βόρεια προς την κοιλάδα. Η ορατότητα πολύ περιορισμένη, ψάχνουν για περιπλανώμενο ορειβάτη, όχι για κάποιον που έχει πέσει σε γκρεμό. Χωρίς αποτέλεσμα.
Κυριακή, 22/02/2026
Όλη την επόμενη μέρα, 50 διασώστες χτενίζουν το βουνό, που ωστόσο εξακολουθεί να είναι κλειστό (ορατότητα 0). Το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας των ορειβατών/εκδρομέων της παρέας μας αναχωρεί εκτάκτως για Αθήνα, δεν υπάρχει διάθεση να εορτάσουν το καρναβάλι και τα κούλουμα. Παραμένει μικρή ομάδα να παρακολουθήσει την πορεία των ερευνών για τον χαμένο σύντροφο. Εγώ επέστρεψα στο βουνό, ανέβηκα μέχρι σχεδόν την κορφή. Διαπληκτίστηκα με κλιμάκιο της ΕΜΑΚ που με θεώρησαν άχρηστο και επιβαρυντικό για την έρευνα. Ειδοποίησαν και με κάλεσε ο διευθυντής της αστυνομίας, να επιστρέψω στη “βάση” μου. Τελικά γύρισα πίσω, επειδή έκρινα ότι έτσι κι αλλιώς γίνεται αυτό, όπου θα μπορούσα να προσφέρω κι εγώ. Ναι, φυσικά πήγα γιατί θεώρησα ότι κάτι έπρεπε να κάνω, μια και η ΕΜΑΚ ξεκίνησε μετά από μένα, και οι πληροφορίες μας ήταν ότι οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες δεν επιτρέπουν την αναζήτηση. Με στοίχειωνε η ιδέα ότι ο σύντροφός μας είναι κάπου χτυπημένος, κρυώνει και πονάει. Αν ήταν ήδη νεκρός, φυσικά και δεν είχε καμιά σημασία. Σε τελική ανάλυση, ό,τι κάνουμε, για τον εαυτό μας το κάνουμε.
Εντωμεταξύ οργιάζουν οι φήμες, ότι κάποιοι κακοί ορειβάτες εγκατέλειψαν τον σύντροφό τους στο βουνό. Διάφοροι αδαείς και βαρεμένοι (και υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι) λένε το μακρύ τους και το κοντό τους, θέτουν θέματα παραλήψεων και ευθυνών. Ήδη χθες με την επιστροφή μας στο chalet, απραγής πυροσβέστης, με μεγάλη αγένεια εξέφρασε την άποψη ότι “το κακό είναι που δεν σας το απαγορεύουν να πηγαίνετε στα βουνά” (βέβαια, έχω ακούσει και την άποψη ότι τα βουνά είναι άχρηστα, γιατί να μην τα γαζώσουν με ανεμογεννήτριες).
Δευτέρα, 23/02/2026
Σήμερα ο καιρός έχει ανοίξει, λαμπρός ήλιος και πεντακάθαρη θέα. Ανεβαίνοντας ξανά προς το χιονοδρομικό η παραμένουσα ομάδα των συνορειβατών πληροφορούμαστε την “ανεύρεση σορού” σε χαράδρα του Τυμφρηστού. Στην ουσία επιβεβαιώνεται αυτό που ήδη γνωρίζαμε και δεν θέλαμε να παραδεχτούμε.
Περί ευθυνών και παραλήψεων
– Η ζωή γενικά εγκυμονεί κινδύνους και συνήθως καταλήγει στον θάνατο. Απόλυτη ασφάλεια έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει πουθενά. Και αν η άθληση και η περιπέτεια ενέχουν κινδύνους, η τηλεθέαση με συνοδεία χάμπουργκερ και κοκακόλα είναι θανατηφόρος. Η ορειβασία είναι ένα επικίνδυνο άθλημα. Οι μεγάλοι, διάσημοι και έμπειροι ορειβάτες ως γνωστόν συνήθως σκοτώνονται στο βουνό. Υπάρχουν κάποια μέτρα που μπορεί να πάρει κανείς ώστε να περιοριστούν οι κίνδυνοι. Και κατ’ αρχήν υπάρχει βέβαια η επιλογή να πας ή να μη πας στο βουνό. Υπάρχουν δυο κατηγοριών ευθύνες: Πρώτον, εκείνες που έχουν νομικές συνέπειες, διότι γίνεται η παράβαση κάποιων καθορισμένων κανόνων. Δεύτερον, εκείνες οι επιπλέον ευθύνες που θέτει ο καθένας στον εαυτό του ως σκεπτόμενος άνθρωπος που έχει τοποθετηθεί μέσα στον κόσμο και την κοινωνία – και δεν περιμένει να του πει η εκφωνήτρια στο πρωινάδικο ποιο είναι το σωστό και πώς πρέπει να αντιδράσει. Υπάρχουν όμως και δυο λογιών άνθρωποι: Πρώτον, εκείνοι που θεωρούν ότι για όλα τα κακά υπάρχουν οι υπεύθυνοι, οι ίδιοι ωστόσο δεν ευθύνονται ποτέ και για τίποτε (συνήθως, αυτοί οι τύποι είναι και απόλυτα αχάριστοι, γιατί θεωρούν παράλληλα ότι όλοι τους χρωστούν, και ό,τι καλό τους συμβαίνει, απλά το δικαιούνται). Δεύτερον, υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι (που δυστυχώς δεν είναι οι περισσότεροι), που θεωρούν ότι για όλα ευθύνονται οι ίδιοι (ακούστε, τι Σας λέω, ξέρω καλά για τι μιλάω): Ακόμα και όταν άλλοι τους κάνουν την πουστιά, ή βρίσκονται αντιμέτωποι με την αχαριστία, λένε “Ας πρόσεχα, καλά να πάθω!”
– Επί του συγκεκριμένου, θεωρώ ότι τα πράγματα από την ομάδα έγιναν τελικά όπως έπρεπε να γίνουν στις συγκεκριμένες συνθήκες και οι επιλογές ήταν οι ενδεδειγμένες. Και μάλιστα οι αποφάσεις ελήφθησαν από κάποια άτομα της δευτέρας ως άνω κατηγορίας ανθρώπων, που είχαν την ικανότητα και έπραξαν αυτό που έπρεπε να γίνει, για να βγουν τελικά και κατηγορούμενοι από κάποια ευεργετημένα άτομα της πρώτης ως άνω κατηγορίας. Στο πρόγραμμα αναφέρεται σαφώς, τι διαδρομή θα ακολουθηθεί και τι εξοπλισμός χρειάζεται. (Ξέχασα να πω ότι οι πάντα ανεύθυνοι και που τους χρωστάει η κοινωνία, επιπλέον θεωρούν ότι ο καθένας τους πρέπει να έχει από πάνω του και στους ορισμούς του και από έναν υπεύθυνο που να τον ακολουθεί και να τον φροντίζει, και τον οποίο να μπορεί να διαπομπεύσει, έτσι και κάτι δεν πάει κατ’ ευχήν. Αλλά δεν βαριέσαι, ο νυμφίος έτσι κι αλλιώς ούτε και για τις φρόνιμες παρθένες πρόκειται να έρθει). Όταν λοιπόν, ανεβαίνοντας και πολύ κοντά στο chalet, χρειάστηκαν κραμπόν, όσοι δεν είχαν, έπρεπε να γυρίσουν πίσω. Ετέθει λοιπόν από κάποιους πονηρούς το ερώτημα “δεν θα έπρεπε να τους συνοδεύσει κάποιος”έμπειρος” να γυρίσουν στο chalet;” (τι λες καλέ κυρά μου). Αν κάποιος ψάχνει να βρει αν υπάρχει κάποια αντικειμενική ευθύνη για το κακό που μας βρήκε όλους μας, αυτήν την έχει ο ίδιος ο μακαρίτης σύντροφός μας, που ωστόσο υπέστη ο ίδιος τις συνέπειές της, και ως νεκρός πλέον δεδικαίωται έτσι κι αλλιώς. Ποια είναι αυτή η ευθύνη; Κατ’ αρχήν, εκείνος ήταν ο αρχηγός της αποστολής. Έτσι κι αλλιώς έπρεπε να επικοινωνήσει άμεσα με την ομάδα, μόλις έχασε την επαφή, και υπήρχε αυτή η δυνατότητα, κάτι που γνωρίζαμε. Ίσως δεν το έκανε, διότι απλά είναι λεβέντης, δεν θέλησε να επιβαρύνει κανέναν, και ναι, τελικά έκανε κακόν υπολογισμό. Ήταν σωστά εξοπλισμένος με κραμπόν και πιολέ, κάτι που δεν τον εμπόδισε να στραβοπατήσει και να πέσει στον γκρεμό (κάτι που, τραγική ειρωνεία, μόλις πριν λίγα λεπτά είχα νιώσει την ανάγκη να επισημάνω στην ομάδα: “Έτσι με τα κραμπόν, έτσι με το πιολέ, αλλά κυρίως να σιγουρεύετε τα βήματά Σας και να κοιτάζετε να μη γκρεμιστείτε!”) Βαστούσε GPS, που ήξερε και να το χρησιμοποιεί. Υπήρχε δυνατότητα επικοινωνίας με την ομάδα, της οποίας δεν έκανε χρήση. Βγαίνουν τώρα οι κακοήθεις να πούνε τι; Δεν είχε ασύρματο; Είχε, όπως και εν λειτουργία κινητό. Δεν τα χρησιμοποίησε. Τελικά τον κάλεσε η ομάδα, υπήρξε επικοινωνία, που ωστόσο δεν έφερε αποτέλεσμα. Πρέπει να πούμε, ότι όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Όπως περιγράφω πιο πάνω, το όλο δράμα εκτυλίχθηκε σε λιγότερο από μια ώρα.
– Από κάποιους τίθεται το ερώτημα, μήπως ήταν κακή επιλογή η ανάβαση, “μήπως έπρεπε να υποχωρήσετε με τις πρώτες ενδείξεις ότι χαλάει ο καιρός;” Ε, λοιπόν, όχι, από τον καιρό δεν κινδυνεύσαμε. Είναι μια επιπρόσθετη δυσκολία, όμως θεμιτή υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες. Πάντα λέω στους επίδοξους ορειβάτες ότι μπορούν να ορειβατούν και χωρίς να ρισκάρουν στο χειμερινό βουνό: Έχει η χώρα πλήθος από πανέμορφα χαμηλά βουνά ξέχιονα και με γενικά πιο υπολογίσιμο καιρό, ας πηγαίνουν εκεί, τουλάχιστον τον χειμώνα. Θέλουν και περιπέτεια και να γευτούν λίγο αδρεναλίνη. Ωστόσο, δεν υπάρχει περιπέτεια με 100% ασφάλεια.
– Συμπέρασμα: Θρηνούμε για τον καπετάνιο που μας άφησε ορφανούς. Ήταν αγαπητός, γιατί ήταν πάντα πρόθυμος να προσφέρει και να βοηθήσει. Καλομάθαμε, και θα μας κακοφανεί η απουσία του. Προσωπικά, αν και δεν τον γνώριζα πολλά χρόνια, είχα βρει έναν άνθρωπο που μπορούσαμε να πιούμε ένα ποτήρι και να κουβεντιάσουμε, συμφωνούσαμε δε και ιδεολογικά σε πολλά θέματα. Όσο για τις προσωπικές ευθύνες, αυτές που οικειοθελώς φορτώνεται η μια κατηγορία ανθρώπων, ναι κάτι έχω να πω: Ενώ είπα να μείνω εγώ σκούπα φεύγοντας από το πλάτωμα πριν την κορφή, αφού μπροστά υπήρχε γνώστης και άξιος οδηγός, επέτρεψα τελικά να μείνει ο καπετάνιος πίσω και έφυγα μπροστά. Με βόλευε να προχωράω ελεύθερα και να κάνω τις φωτογραφίες μου. Αργότερα, όταν καταφέραμε και επικοινωνήσαμε με τον καπετάνιο για τελευταία φορά, έπρεπε να του πω, κάτσε εκεί που είσαι, φόρεσε όλα Σου τα ρούχα και περίμενε. Και αφού κατεβάζαμε την ομάδα στο chalet, να ανέβω ξανά, για να τον αναζητήσω. Μάλλον δεν θα με άκουγε, και ίσως να μην είχα και τη δύναμη να το κάνω. Όταν λίγο αργότερα δεν απαντούσε πια στο τηλέφωνο, φαίνεται πως ήταν ήδη αργά.
– Τα γραφόμενα εκφράζουν την προσωπική μου άποψη για τα γεγονότα, ως συμμετέχοντος στην εν λόγω ανάβαση και μέλους του ΦΟΠ”.
