ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Μια σημαντική πανελλήνια διάκριση απέσπασε η Μαρία Μουτογιάννη, απόφοιτη -εδώ και λίγες εβδομάδες- του 1ου ΕΠΑΛ Καρπενησίου, κατακτώντας τον Β’ Ειδικό Έπαινο στην κατηγορία Ποίησης Λυκείου, στο πλαίσιο του 15ου Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού Εφηβικού Διηγήματος και Ποίησης «Γρηγόρης Πεντζίκης».
Η επιτυχία αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς στον φετινό διαγωνισμό συμμετείχαν περισσότεροι από 1.000 μαθητές και μαθήτριες από δημόσια και ιδιωτικά σχολεία όλης της χώρας, με το επίπεδο των έργων να χαρακτηρίζεται από τους διοργανωτές ιδιαίτερα υψηλό.
Η συμμετοχή της Μαρίας Μουτογιάννη στον διαγωνισμό πραγματοποιήθηκε με την πολύτιμη ενθάρρυνση και υποστήριξη της καθηγήτριάς της, κας Έλενας Σιαξαμπάνη, καθώς και της Διευθύντριας του σχολείου, κας Ροδοθέας Καρφή, τις οποίες θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά για την προτροπή και την εμπιστοσύνη τους.
Η απόφοιτη του ΕΠΑΛ Καρπενησίου διακρίθηκε με το ποίημα «Κάποτε», ένα έργο που ξεχωρίζει για τον έντονα βιωματικό και εξομολογητικό του χαρακτήρα, καθώς γεννήθηκε από μία επώδυνη προσωπική της εμπειρία, λειτουργώντας για την ίδια ως μία μορφή «ίασης».
Μέσα από συμβολικές εικόνες και δυνατές αντιθέσεις, αποτυπώνει την εσωτερική διαδρομή ενός ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με τον πόνο, τις δοκιμασίες και τα προσωπικά του αδιέξοδα, για να οδηγηθεί τελικά στη λύτρωση και την ελευθερία. Με ώριμη γραφή για την ηλικία της δημιουργού, το ποίημα αναδεικνύει επίσης τη δύναμη της ελπίδας, της αντοχής και της αυτογνωσίας, μεταφέροντας το μήνυμα ότι ακόμη και μέσα από τις πιο σκοτεινές εμπειρίες μπορεί να γεννηθεί η εσωτερική δύναμη και η δημιουργία.
Στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, οι διοργανωτές επισημαίνουν ότι η φετινή διοργάνωση επιβεβαίωσε για ακόμη μία χρονιά πως η λογοτεχνική δημιουργία αποτελεί έναν ζωντανό χώρο έκφρασης, ευαισθησίας και καλλιέργειας για τη νέα γενιά, ενώ συνεχάρησαν όλους τους μαθητές που συμμετείχαν, υπογραμμίζοντας πως η ίδια η δημιουργική διαδικασία συνιστά μια σημαντική κατάκτηση.
«Οι συμμετέχοντες και οι συμμετέχουσες κατέθεσαν με ευαισθησία, φαντασία και αυθεντικότητα τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ανησυχίες τους, αναδεικνύοντας τη δύναμη του λόγου ως μέσου επικοινωνίας και δημιουργίας. Το υψηλό επίπεδο των έργων που υποβλήθηκαν κατέστησε το έργο της κριτικής επιτροπής ιδιαίτερα απαιτητικό, αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά ενδιαφέρον και ελπιδοφόρο», σημειώνεται χαρακτηριστικά.
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΟΥΤΟΓΙΑΝΝΗ
Κάποτε
Βλέπω τον κόσµο και δεν µε νοιάζει,
κατάµατα πλέον τον κοιτώ
και µε περίσσεια αυθάδεια τους οµολογώ
πως κάποτε µε είχαν κυριεύσει δαίµονες.
Δεν είναι ντροπή, είναι τα καταπιεσµένα θέλω
που δεν τόλµησαν να κολυµπήσουν και κατέληξαν στο βυθό.
Εγώ είµαι εδώ για να προχωρώ και να διδάσκω τους ανθρώπους
πως καµία φορά, στο συνοθύλευµα των αραχνών,
παγιδεύονται οι πιο όµορφες πεταλούδες.
Άτιµη πένα, όλα τα γράφεις, όσα δεν τολµά η ψυχή να µαρτυρήσει…
Αυτά δεν είναι τυχαίοι συλλογισµοί ή επιπόλαια συµπεράσµατα,
µα οι αλήθειες ενός ανθρώπου που πόνεσε πολύ.
Κι όμως, δεν γέρασε η όψη µου, αλλά ωρίμασε η σκέψη µου.
Γιατί στα νιάτα µου έζησα στην κόλαση
και βγήκα µε το λευκό φόρεµα
ξανά στη Γη από τις πύλες του Άδη.
Κι όχι, δεν είχα περιποιηµένη εικόνα.
Το φόρεµα ήταν τσαλακωµένο,λίγο µατωµένο,
γιατί καθώς έτρεχα να ξεφύγω,χτύπησα.
Τα µαλλιά δεν ήταν καλοχτενισµένα,
αλλά ανάκατα από το αλµυρό νερό του Αυγούστου.
Μα δεν µ’ ένοιαζε,η ελευθερία µου αρκούσε
για να σταθώ µπροστά και να τους αντιµετωπίσω.
Το ξέρω πως τα λόγια µου τούτα
δεν θ’ αντιστρέψουν την οικουµένη.
Τα πύρινα κλουβιά τους θα συνεχίσουν
να δουλεύουν µε ρυθµούς ταχείς.
Μα αν µια φυλακισµένη ψυχή δραπετεύσει
από τα ισόβια δεσµά της θλίψης,
θα ‘ναι νίκη µεγάλη για ‘µένα.
Γιατί κατάλαβα, κι ένιωσα τον πόνο,
στην πιο σκληρή µορφή του.
Καθώς οι πόρτες του ανοίγουν,δύσκολο είναι να βγεις,
αν δεν σου το επιτρέψει η λογική σου.
Κι αν προσπαθήσουν να στην κλέψουν,
προσποιήσου ότι τα κατάφεραν.
Και µόνο εσύ θα ξέρεις τις δυνάµεις σου,
δίχως να σου τις πάρουν.
Και η ψυχή αυτών, αιώνια θα βασανίζεται.
Μα η δική σου θα ‘ναι λεύτερη
σαν τα πουλιά των ουρανών,
που τα βλέπεις και τα ζηλεύεις.
Κάποτε, θα πετάξεις µαζί τους. Κάποτε…!
