“Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας δεν είναι πρωτογενές. Είναι παράγωγο.

Η τεκνοποίηση σε προχωρημένη ηλικία και το 1,2 παιδιά ανά ζευγάρι προκύπτουν ως συνισταμένη άλλων προβλημάτων, οικονομικών και κοινωνικών. Κοινός παρονομαστής σε όλα η κρατική αβελτηρία και ανεπάρκεια.

Για να κάνεις παιδιά πρέπει να αισθάνεσαι οικονομική ασφάλεια. Καμμιά οικογένεια δεν την αισθάνεται σε περιβάλλον κρίσης, που έχει αποκτήσει πλέον ενδημικό χαρακτήρα. Πρέπει να αισθάνεσαι σταθερότητα.

Δεν υπάρχει, όταν οι νόμοι που διέπουν την οικονομική δραστηριότητα αλλάζουν 3 φορές τη βδομάδα και οι φόροι πέφτουν σαν το χαλάζι. Πρέπει αν χάσεις τη δουλειά σου να είναι εύκολο να βρεις άλλη, γιατί τα παιδιά έχουν έξοδα. Δεν ισχύει σε μια οικονομία που μισεί το επιχειρείν και διώχνει επενδύσεις.

Πρέπει το κράτος να τραβήξει το μακρύ χέρι του από την τσέπη σου, για να σου μένουν και πέντε φράγκα για την οικογένεια. Πρέπει όταν το παιδί αρρωσταίνει, να μπορεί το σύστημα υγείας να του παράσχει υπηρεσίες αμέσως και να μην κλείνει ραντεβού όταν θα έχει πάει φαντάρος.

Πρέπει να υπάρχουν ολοήμεροι παιδικοί σταθμοί και σχολεία, διότι η εργαζόμενη πού θα αφήσει το παιδί μέχρι να επιστρέψει από τη δουλειά; Πρέπει το προνοιακό σύστημα να επωμισθεί εκείνο τη στήριξη της νέας μητέρας και να μην στέλνει τον λογαριασμό στον εργοδότη, διότι έτσι υπονομεύει, αντί να προωθεί, την προοπτική της μητρότητας.

Πρέπει τα σχολεία, εκεί που θα στείλεις τα παιδιά σου να διδαχθούν το ευ ζην, να πάψουν να κυριαρχούνται από λούμπεν στοιχεία, αγράμματους και τεμπέληδες κοινωνικούς επαναστάτες που θα τα βγάλουν στο κλαρί των καταλήψεων και των μολότωφ.

Πρέπει τα πανεπιστήμια να γίνουν σοβαρά ακαδημαϊκά ιδρύματα κι όχι αχούρια όπου ασχημονούν οι κομματικές νεολαίες.

Όσο οι δημόσιες παροχές έχουν αυτό το χάλι, παιδιά θα γεννιούνται με το σταγονόμετρο.

Ράικος Ευάγγελος“.