Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

ev media-logo


Η Δημόσια εκπαίδευση σήμερα. Ο Διονύσης Παρούτσας για τα σχολεία της Ευρυτανίας και το απαραίτητο «διαπολιτισμικό μοντέλο»

Οι γιορτές λήξης του σχολικού έτους που γίνονται φέτος στα Δημοτικά Σχολεία και τα Νηπιαγωγεία της πόλης μας είναι τόσο υψηλού επιπέδου που δίνουν την αφορμή για μερικά σχόλια πάνω στην Δημόσια Εκπαίδευση στον τόπο μας.2o-dimotiko-giorti-lixis-drone1

Κατ' αρχήν αποδεικνύουν το μέγεθος της προσπάθειας που καταβάλλουν οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Για να γίνουν αυτές οι παραστάσεις χρειάστηκε οπωσδήποτε πάρα πολύς χρόνος προετοιμασίας, και μάλιστα εκτός σχολικού ωραρίου, σε ώρες βέβαια για τις οποίες κανένας δεν πληρώνεται υπερωρίες. Αυτό ακριβώς φανερώνει ότι το φιλότιμο επιβιώνει ακόμα σε κάποιες επαγγελματικές ομάδες, κυρίως σε αυτές που έχουν να κάνουν με το δύσκολο έργο της διαμόρφωσης των παιδικών ψυχών. Δείχνει επίσης το πόσο άκριτη και άδικη είναι η νοοτροπία που κατακρίνει μια ολόκληρη επαγγελματική τάξη βασιζόμενη στο κριτήριο των καλοκαιρινών διακοπών, οι οποίες υποτίθεται ότι στους δασκάλους διαρκούν πολύ περισσότερο.

Στην πραγματικότητα, τα τελευταία χρόνια συντελείται μια αλλαγή, τα αποτελέσματα της οποίας δεν είναι δυνατόν να φανούν αμέσως. Εδώ και μια δεκαετία περίπου η ποιοτική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών της πρώτης βαθμίδας, γίνεται σιωπηλά, και δεν επιφέρει -όπως ίσως ανέμενε κανείς - καμιά βαθμολογική ή άλλη εξέλιξη σε όσους και όσες συμμετέχουν.

Τα Σχολεία της πόλης μας συμμετέχουν επίσης σε πολλά πιλοτικά προγράμματα νέων μεθόδων διδασκαλίας τα οποία έχουν στόχο να βελτιώσουν τα επίπεδα της παρεχόμενης γνώσης και να την κάνουν περισσότερο μόνιμη και προσιτή σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό μαθητών. Ασφαλώς, όπως άλλωστε γίνεται και με τους γιατρούς, τους τεχνίτες ή τους ελεύθερους επαγγελματίες, δεν είναι δυνατόν να αποδίδουν όλοι στο επιθυμητό επίπεδο. Αυτό όμως δεν αναιρεί τις προσπάθειες που καταβάλλουν σχεδόν όλοι ανεξαιρέτως με στόχο την βελτίωση και την μεγαλύτερη απόδοση.

Επειδή ο τόπος μας είναι μικρός και όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, όλες αυτές οι καινοτομίες υλοποιούνται εδώ καλύτερα από τις απρόσωπες μεγαλουπόλεις. Εκεί για παράδειγμα, ο μεγάλος αριθμός των παιδιών των οικονομικών μεταναστών δημιουργεί διαφορετικές συνθήκες εργασίας τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των γονέων. Η επιλογή της πολιτείας είναι να ενσωματωθούν αυτά τα παιδιά στην ελληνική κοινωνία, διατηρώντας όμως τις πολιτιστικές και πολιτισμικές καταβολές των χωρών από τις οποίες προέρχονται. Αυτό άλλωστε είναι και το αμερικάνικο μοντέλο, αφού εκεί κατά κόρον έχουν μαζευτεί όλες οι φυλές της γης σ' ένα πολιτισμικό συνονθύλευμα που δημιουργεί και την "κοινωνία της κόκα κόλας" που όλοι γνωρίζουμε.

Η δικιά μας θεώρηση των πραγμάτων όμως θα έπρεπε ίσως να ήταν κάπως διαφορετική. Αντίθετα από αυτό το μοντέλο της πολυπολιτισμικότητας εμείς θα έπρεπε να ακολουθούμε το διαπολιτισμικό μοντέλο. Θα έπρεπε δηλαδή, αυτά τα παιδιά να τα εντάξουμε στην δικιά μας κοινωνία, με σκοπό να αφομοιωθούν από αυτήν.

Δεν θα πείραζε κανέναν στο μέλλον αν υπήρχαν μαύροι Έλληνες ή Έλληνες της κίτρινης φυλής, αρκεί να μιλούσαν ελληνικά, να θαύμαζαν τον Κολοκοτρώνη, να ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί και να εξυμνούσαν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό με την ίδια περηφάνια που το κάνουμε κι εμείς οι "γηγενείς". Διαφορετικά φαίνεται πως θα δημιουργηθούν κλειστά εθνικά "γκέτο" στην χώρα μας, στα οποία θα εκλέγουν κάποια στιγμή τον δικό τους εκπρόσωπο στην βουλή, θα επιθυμούν χώρους θρησκευτικής λατρείας ξεχωριστούς κλπ.

Ασφαλώς τίποτα από όλα αυτά δεν είναι μεμπτό και κανείς δεν μπορεί να τα στερήσει από έναν άνθρωπο. Ειδικά οι μετανάστες της πρώτης γενιάς θα έχουν μέσα τους άσβεστη την νοσταλγία και την επιθυμία της χώρας καταγωγής τους.

Η δεύτερη και η τρίτη όμως γενιά απομακρύνεται σιγά - σιγά από όλα αυτά. Αυτούς πρέπει να τους κερδίσει η πατρίδα μας και για να το κάνει πρέπει να τους ενσωματώσει από την τρυφερή τους ακόμα ηλικία.

Αν η δημόσια εκπαίδευση αφεθεί στο έλεος και παραμεληθεί, τότε τα σχολεία του κέντρου των Αθηνών, για παράδειγμα, θα είναι γεμάτα παιδιά, στα οποία οι δάσκαλοι δεν θα μπορούν ή δεν θα θέλουν (δυστυχώς) να κάνουν το μάθημα που πρέπει, το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης θα είναι χαμηλό, με αποτέλεσμα χαμηλό μορφωτικό επίπεδο σήμερα, ανειδίκευτους εργάτες αύριο οι οποίοι θα στελεχώσουν μια χαμηλή οικονομική τάξη που εκτός από τα αναμενόμενα προβλήματα περιθωριοποίησης θα έχει και έντονο το εθνικό στοιχείο.

Μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί παρά να αποβεί εις βάρος της διαστρωμάτωσης της ελληνικής κοινωνίας στο απώτερο μέλλον.

Στα σχολεία αυτά πρέπει να διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες τόσο με τον θεσμό του ολοήμερου σχολείου όσο και με την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών, ώστε οι μικροί μαθητές, γυρνώντας το απόγευμα στο σπίτι τους να έχουν οι ίδιοι να διδάξουν κάτι στους ταλαιπωρημένους για το (δυσεύρετο) μεροκάματο γονείς τους, και να αισθάνονται ότι το μέλλον είναι δικό τους και μπορούν να το κατακτήσουν, λειτουργώντας σε μια κοινωνία με έντονη ταξική κινητικότητα στην οποία οι ευκαιρίες είναι ίσες για όλους.

"Δει δη χρημάτων" όμως, ω άνδρες Αθηναίοι! Και άνευ τούτων ουδέν δέον γενέσθαι. Και προς αυτή την κατεύθυνση αξίζει τον κόπο την επόμενη φορά που τα σχολεία θα είναι κλειστά λόγω κάποιας απεργίας, να ρίξουμε μια ματιά στα αιτήματα των εκπαιδευτικών: Είναι ο μόνος κλάδος που προτάσσει τα θεσμικά αιτήματα και συμπληρώνει με τα οικονομικά.

Με λίγα λόγια οι δάσκαλοι πρώτα ζητάνε λεφτά για τα σχολεία τους και μετά για τους ίδιους, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι τους περισσεύουν.

Και αυτό είναι ίσως πολύ παρήγορο στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε.

(Η φωτογραφία παραχωρήθηκε ευγενικά από τον Φώτη Ζαχαράκη)