Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018

ev media-logo


«Η αναβίωση της πολιτικής». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα με… φόντο τις εκλογές - Από την έντυπη έκδοση

Η οικονομική κρίση που πέρασε η χώρα την τελευταία οκταετία, η πληθυσμιακή συρρίκνωση του νομού μας, οι θάνατοι των ηλικιωμένων στα χωριά μας και η συνεχιζόμενη πολυεπίπεδη αφαίμαξη της πόλης του Καρπενησίου είναι το υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα στηθεί το εκλογικό παιχνίδι που έρχεται την επόμενη χρονιά. Τον Μάιο, θα κληθούμε στις κάλπες για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό να αποφασίσουμε ποιος θα μας διοικήσει τα επόμενα χρόνια τόσο σε τοπικό, όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.821

Δεδομένων μάλιστα των συσχετισμών στην κεντρική πολιτική σκηνή, δεν αποκλείεται να ψηφίσουμε ταυτόχρονα και για τη νέα κυβέρνηση. Τουλάχιστον μετά από οκτώ χρόνια θα έχουμε να ασχοληθούμε με κάτι ουσιαστικό, δεν θα ψηφίσουμε για διαχειριστές αλλά για πολιτικούς με ουσιαστικό –τουλάχιστον– ρόλο  και λόγο στην καθημερινότητά μας. Το κλίμα θα πολωθεί φυσικά, και ίσως για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό το διακύβευμα θα είναι πραγματικά ουσιαστικό και με σαφή ιδεολογική αναφορά. Εκεί ο καθένας μας θα κληθεί να αποφασίσει μετά λόγου γνώσεως με ποιον τρόπο ακριβώς θέλει να κυβερνηθεί η χώρα και ο τόπος του.

Εντούτοις, στην Ευρυτανία, αν υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία, το (πάλαι ποτέ) ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ συγκροτήσουν πλήρη ψηφοδέλτια τότε θα χρειαστούμε τουλάχιστον 12 υποψηφίους βουλευτές (τρεις για κάθε κόμμα). Αυτό σημαίνει 12 προβεβλημένα και μορφωμένα άτομα, με πολιτική εμπειρία σε διάφορους τομείς, επιτυχημένα στην επαγγελματική τους καριέρα, γνώστες της ευρυτανικής ανθρωπογεωγραφίας κτλ. κτλ. Δοθέντος του δημογραφικού υποβάθρου που περιγράψαμε στην αρχή, όμως, η σωστή στελέχωση των ψηφοδελτίων από τους τοπικούς κομματικούς μηχανισμούς θα είναι άθλος.

Το ίδιο θα συμβεί και με τη στελέχωση των ψηφοδελτίων για τις Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές. Στον Δήμο Αγράφων για παράδειγμα, εκεί που η… αύρα του Μπακογιάννη δε φτάνει και τόσο αποτελεσματικά για να καθορίσει άμεσα τις εξελίξεις, εμφανίστηκαν ήδη τόσοι πολλοί διεκδικητές της δημοτικής αρχής, ώστε αν συνεχίσουν την διεκδίκηση, τότε –χωρίς πολλές υπερβολές – ΟΛΟΙ οι ψηφοφόροι στα χωριά θα είναι και υποψήφιοι σε κάποιο ψηφοδέλτιο!

Η κατάσταση αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αστεία, εάν δεν ήταν τραγική. Βέβαια, δεν μπορείς να στερήσεις από κάποιον το δικαίωμα να εκτεθεί στην λαϊκή ετυμηγορία, ούτε να του προσάψεις ψόγο για την θεμιτή του φιλοδοξία. Εντούτοις λόγω της έλλειψης ικανών στελεχών είναι ολοφάνερο ότι οι αξιόλογοι υποψήφιοι και υποψήφιες θα είναι λίγοι.  Κι έτσι, ακόμα και μέσα από τόσο μεγάλο αριθμό υποψηφιοτήτων - επιλογών, ο πολίτης θα δυσκολευτεί αρκετά να επιλέξει τον καλύτερο. Διότι τα κριτήρια είναι (ή πρέπει να είναι) πλέον αυστηρότατα.

Ο υποψήφιος να μας εκπροσωπήσει στην εθνική αντιπροσωπεία ή στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να κριθεί πια από την ιδιότητά του να "διορίζει". Τέλειωσε η εποχή που τα γραφεία των Βουλευτών μας πανελληνίως είχαν καταντήσει Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας χωρίς μάλιστα να είναι και καν οργανωμένα γι' αυτή τη δουλειά.

Ένας σύγχρονος βουλευτής, δήμαρχος ή αντιπεριφερειάρχης είναι απαραίτητο να έχει γνώση του τι εστί Ευρωπαϊκό Ταμείο Συνοχής, να ξέρει με λεπτομέρειες σε τι μπορεί να αποδώσει αναπτυξιακά η περιφέρειά του και στη συνέχεια να κινείται και να κινεί τα νήματα προς την κατεύθυνση εξεύρεσης ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων.

Αν δε, δεν γνωρίζει ο ίδιος θα πρέπει να συγκροτήσει ένα ειδικό επιτελείο τεχνοκρατών που θα τον "ξεστραβώνουν" και θα του ανοίγουν τα μάτια κι όχι να προσλάβει τους γιους και τις κόρες των ισχυρότερων "νεροκουβαλητών" του ως αμειβόμενους συμβούλους.

Ένας πολιτικός πρέπει να έχει την παρρησία αλλά και τη γνώση να υψώνει το ανάστημά του στη Βουλή, να κάνει την φωνή του να ακούγεται στα βουλευτικά έδρανα και να εμφανίζεται μέρα παρά μέρα στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα εθνικής εμβέλειας, όχι όμως σαν μαϊντανός και αστεία καρικατούρα, αλλά ως γνήσιος εκφραστής των θέσεων της παράταξής του, των δίκαιων της εκλογικής του περιφέρειας, με σαφή πάντα εικόνα για το γενικότερο καλό της χώρας.

Ένας πολιτικός με σοβαρή υπόσταση θα πρέπει να έχει πάρει απόφαση ότι η τετραετής του θητεία θα είναι περίοδος κόπου και τρεξίματος και όχι ευκαιρία "αρπαχτής" και εξασφάλισης των προς των ζην της οικογένειάς του σε βάθος εκατονταετίας.

Θα πρέπει να είναι προσηνής, να μπορεί να τον πλησιάσει ο καθένας και να του εκθέσει το πρόβλημά του, χωρίς όμως να χάνει το κύρος που του προσδίδει η θέση του, καθώς ολόκληρο το οικοδόμημα της κοινωνίας μας στηρίζεται πάνω στους θεσμούς και τον καταμερισμό της εξουσίας. Θα πρέπει να μην υπόσχεται λαγούς με πετραχήλια και να πατάει στέρεα στη γη, με γνώση και επίγνωση.

Καθένας λοιπόν από τους υποψηφίους μας που θα θελήσει να διεκδικήσει την ψήφο μας και να παλέψει για τα δίκια μας, θα πρέπει πρώτα να έχει αυτά τα προσόντα και έπειτα να αφήσει να τον προτείνουν και όχι να αυτοπροταθεί.

Διαφορετικά, όποιος και να εκλεγεί, δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτα παραπάνω απ' όσα πρόσφεραν οι προκάτοχοί του, ορισμένοι μάλιστα από τους οποίους απείχαν πολύ από το να πληρούν τα κριτήρια αυτά, τα οποία, φυσικά, είναι μόνο τα ελάχιστα.