Πέμπτη, 25 Απριλίου 2019

ev media-logo

Κραυγή αγωνίας από έναν 18χρονο. «Τα παιδιά σας φεύγουν από τον τόπο που μεγάλωσαν. Κάντε κάτι» (επιστολή)

Ένα μήνυμα (επωνύμως), έφτασε στα γραφεία της εφημερίδας από ένα νέο παιδί, έναν 18χρονο που ζει και εργάζεται -έχει σημασία το "εργάζεται"- στο Καρπενήσι. Ο νέος αυτός αγωνιά για το μέλλον, το δικό του, των φίλων του, του τόπου μας.

Με όλα όσα συμβαίνουν, οι νέοι  έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Όνειρα κάνουν και την ίδια στιγμή τα χάνουν. Στην Ευρυτανία τα χωριά ερημώνουν, το Καρπενήσι, η πρωτεύουσα του νομού, βυθίζεται στην κρίση. Νέοι φεύγουν, επιχειρήσεις  κλείνουν, ο νομός μετατρέπεται σε νομό γερόντων.

Και το μέλλον;

Η αγνή κραυγή αγωνίας ενός  18χρονου Καρπενησιώτη, που ζει και  εργάζεται στο Καρπενήσι αλλά ανησυχεί για το μέλλον, εκφράζει τη φωνή της γενιάς του και οι υπεύθυνοι για τις τύχες αυτού του τόπου οφείλουν να την ακούσουν και να αντιληφθούν ότι φτάνει πια, πρέπει τα πράγματα να αλλάξουν. zinopoulou-b-n-w

ΓΡΑΦΕΙ Ο 18ΧΡΟΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ Φ.

"Πολίτες του Καρπενησίου και πολίτες όλης της Ευρυτανίας, βλέπετε την κατάντια της πόλης μας και τον χωριών μας. Και δεν κάνετε τίποτα. Μήπως ήρθε η ώρα, λοιπόν, να κάνουμε κάτι καλύτερο; Ίσως κάτι διαφορετικό για να ξαναμαζέψουν κόσμο τα χωριά μας και η πόλη μας;

Βλέπετε πως τα παιδιά καταφεύγουν στο εξωτερικό για να βρουν ή μάλλον για να έχουν ένα καλύτερο αύριο. Βλέπετε και μόνοι σας στην Ευρυτανία πως πλέον είναι δύσκολο να ζήσουμε σε αυτή τη μικρή κοινωνία. Τα παιδιά σας φεύγουν από τον τόπο που μεγάλωσαν γιατί δεν έχουν να ασχοληθούν με κάτι ή και ίσως να μην θέλουν. Τα σχολεία αδειάζουν και καιρό με τον καιρό, γινόμαστε ένα μικρό χωριό.

Πιστεύετε πως πρέπει να το αφήσουμε να περάσει έτσι «στον αέρα» χωρίς να προσπαθήσουμε έστω και λίγο; Εγώ πάντως πιστεύω πως πρέπει να ρισκάρουμε, γονείς και παιδιά, για ένα καλύτερο αύριο. Για ένα αύριο που θα ξέρουμε πως τα παιδιά μας θα φύγουν και θα ξαναγυρίσουν εκεί όπου έμαθαν να ζουν. Δεν αξίζει ένας τέτοιος τόπος σαν την Ευρυτανία να χαθεί σαν να μην υπήρχε ποτέ.

Δεν πίστευα ποτέ πως θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Δεν θα είναι άδικο για τους πρόγονους μας που πολέμησαν και θάφτηκαν για αυτόν τον τόπο; Δεν είναι άδικο να καταντήσει η Ευρυτανία έτσι; Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα, τώρα να ρισκάρει ο καθένας ό,τι μπορεί σε ετούτον εδώ τον τόπο; Σαν Γιώργος, Ευρυτάνας αυτά νιώθω και λέω. Διότι έζησα και μεγάλωσα σε αυτή την κοινωνία και ξέρω πόσο γενναίοι είμαστε".