Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo


Ανάγκη άμεσης στήριξης. O Διονύσης Παρούτσας γράφει για το έργο του Συλλόγου Γονέων ΑΜΕΑ και πως μπορούμε να το ενισχύσουμε

Τα οχτακόσια τόσα κείμενα που έχουν δημοσιευτεί από αυτή τη στήλη, στα 16 χρόνια που εκδίδονται τα "Ευρυτανικά Νέα", βρίσκονται αποθηκευμένα σε ένα αρχείο του υπολογιστή και είναι ταξινομημένα με βάση κάποιες λέξεις-κλειδιά που αφορούν το ύφος τους, όπως π.χ, πολιτικής, αισιόδοξα, γνώμης, επικριτικά, στήριξης, συναισθηματικά κτλ. Στην κατηγορία της "στήριξης" περιλαμβάνονται γύρω στα 80 κείμενα, τα οποία αναφέρονται σε δράσεις συλλόγων, σε μεμονωμένα άτομα, σε θεατρικές παραστάσεις, στα Μποτσάρεια, γενικά σε προσπάθειες που αξίζει να στηριχτούν και να προβληθούν λίγο παραπάνω.tasia-mparka-3o-dimotiko

Το σημερινό κείμενο εμπίπτει σαφέστατα σε αυτή την κατηγορία και αφορά σε ένα εγχείρημα που εδώ και μερικά χρόνια εξελίσσεται αθόρυβα και μεθοδικά στην πόλη μας και έχει αποτελέσματα τόσο σημαντικά που σχεδόν καμία άλλη συλλογική οντότητα δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, επηρεάζοντας, βελτιώνοντας και μεταμορφώνοντας κυριολεκτικά της ζωές των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτή.

Αφορμή στάθηκε μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε προ ημερών στο 3ο Δημοτικό και ο Σύλλογος στον οποίο αναφερόμαστε δεν είναι άλλος από τον "Σύλλογο Γονέων Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ)" πρόεδρος του οποίου είναι η Τασία Κριπάση-Μπάρκα (φωτο).

Στα λίγα χρόνια της δράσης του, με αδιάλειπτο τρέξιμο και συνεχείς απογοητεύσεις, χωρίς όμως ποτέ να το βάλει κάτω, η αεικίνητη πρόεδρος κατόρθωσε να ευαισθητοποιήσει τις αποσκληρυμένες χορδές της διοίκησης, να βρει τους κατάλληλους ανθρώπους και να τους πείσει να τη βοηθήσουν. Έτσι σήμερα μπορεί να επαίρεται ότι διαθέτει ειδικό αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις των ανάπηρων παιδιών, να έχει κερδίσει διαβεβαιώσεις από τον Οργανισμό του Ιδρύματος Χρονίων Παθήσεων της πόλης μας ότι θα δημιουργηθεί στέγη υποστηρικτικής διαβίωσης και τέλος μέσω της Περιφέρειας να εκταμιεύσει 380.000 ευρώ υπέρ του Δήμου Καρπενησίου, χρήματα τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για τις κτιριακές υποδομές ενός "Κέντρου Ημέρας", το οποίο θα αποτελεί τον πρώτο σταθμό αναφοράς σε όποια οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με οποιαδήποτε αναπηρία και αισθάνεται χαμένη στο πέλαγος των ευθυνών και της απόγνωσης. Σχεδόν κάθε μήνα αναπτύσσει δράσεις και δραστηριότητες για τα παιδιά και γενικά παλεύει με τις αντιξοότητες και την κακή πίστη, καθώς και τις αγκυλώσεις της τοπικής και της ευρύτερης κοινωνίας.

Όμως σε όλον αυτόν τον αγώνα η Τασία είναι σχεδόν μόνη.

Ο σύλλογος έχει ελάχιστα μέλη, γιατί όλοι οι υπόλοιποι, αν και έχουμε το πρόβλημα στο σπίτι μας αρνούμαστε να το παραδεχτούμε, κι ακόμη χειρότερο αρνούμαστε να το βγάλουμε προς τα έξω, γιατί –τάχα – η κοινωνία θα μας στιγματίσει. Μεγαλύτερη ανοησία από αυτή όμως δεν υπάρχει.

Υπάρχουν σήμερα γονείς που βλέπουν ότι τα δίχρονα και τρίχρονα παιδιά τους δεν αναπτύσσονται όπως θα ήταν αναμενόμενο. Το βλέπουν, ανησυχούν, φτάνουν στα όρια του πανικού και απλά μένουν άπραγοι περιμένοντας να πάνε τα παιδιά στο σχολείο και τότε να ακούσουν από τους δασκάλους τα δυσάρεστα νέα, τότε που θα είναι πλέον αργά. Ιδίως όσον αφορά τα παιδιά που ανήκουν στο λεγόμενο "φάσμα αυτιστικής διαταραχής", μια τέτοια αντίδραση είναι καταστροφική, διότι αν η παρέμβαση αρχίσει νωρίς, τότε τα παιδιά τους θα τα καταφέρουν να καταστούν λειτουργικά, να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις τις ζωής και στο τέλος να ζήσουν ευτυχισμένα.

Το να αρνείσαι να γραφτείς στο σύλλογο, δεν θα διορθώσει το πρόβλημα. Αντίθετα με τη συμμετοχή θα μπορέσεις να βρεις υποστήριξη, να μοιραστείς τις εμπειρίες και τους φόβους σου με άλλους ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με την ίδια κατάσταση και να διαπιστώσεις πρώτον ότι δεν είσαι η μόνη μητέρα ή πατέρας που του συμβαίνει κάτι τέτοιο και δεύτερον ότι δεν είναι δικό σου φταίξιμο.

Η συμμετοχή στον σύλλογο θα του δώσει δύναμη, είναι άλλο να έχει 30 μέλη και άλλο να έχει 100. Δεν είναι ντροπή! Με τη συζήτηση και τη στήριξη μπορούν να βρεθούν νέοι τρόποι υποστήριξης, ανοίγουν νέες προοπτικές και διευκολύνεται η απόφαση να οδηγηθεί κάποιος στους ειδικούς για θεραπεία και αποκατάσταση, στον βαθμό που κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει.

Και ο σύλλογος δεν πρέπει να στηριχτεί μόνο από τους ανθρώπους που τον έχουν ανάγκη, δηλαδή τους γονείς με παιδιά που έχουν οποιαδήποτε –όσο μικρή και αν είναι- αναπηρία. Πρέπει όλοι μας να βοηθήσουμε.

Πρώτα - πρώτα βέβαια με την αλλαγή της στάσης μας και την αποδοχή. Είναι τραγικό, για να μην πω απάνθρωπο, να υπάρχουν γονείς που αρνούνται να δεχθούν στο σχολείο και στην τάξη των δικών τους "φυσιολογικών" παιδιών τη συμμετοχή ενός παιδιού "διαφορετικού", με τη δικαιολογία ότι το "βλαστάρι" τους θα πάρει ελλιπή εκπαίδευση. Πρώτον γιατί οι δάσκαλοι γνωρίζουν πώς να χειριστούν τα ζητήματα αυτά και δεύτερον διότι αποτελεί "ύβρη" με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης.

Κι αυτό γιατί όλοι εμείς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Ένα πέσιμο, ένα ατύχημα, ένα μικρόβιο, ένα αυτοάνοσο σύνδρομο (που τόσο είναι της μόδας τελευταία) μπορεί να μας καταστήσει παροδικά ή μόνιμα ανάπηρους με δυσκολία στην μετακίνηση ή ακόμα και στις πνευματικές μας λειτουργίες.

Ούτε η Τασία, ούτε ο Θοδωρής μπορούσαν να διανοηθούν στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν ως νεαρό ζευγάρι κυκλοφορούσαν με τη μηχανή τους στην πόλη, γεμάτοι ζωντάνια, όνειρα και θέληση για ζωή, ότι σε λίγα χρόνια θα τους τύχαινε το "πρώτο λαχείο". Κι όμως συνέβη, χωρίς να το θέλουν και χωρίς να φταίνε σε τίποτα. Όμως δεν το έβαλαν κάτω, το πάλεψαν, έγιναν καλύτεροι άνθρωποι, το έβγαλαν προς τα έξω και προσπάθησαν να βοηθήσουν και τους άλλους.

Το ζήτημα όμως, είναι "οι άλλοι" να θέλουν να βοηθηθούν. Δεν αρκεί να καθόμαστε στο σπίτι κλαίγοντας τη μοίρα μας και αγωνιώντας για το τι θα γίνουν αυτά τα παιδιά όταν εκείνοι φύγουν από τη ζωή. Η λύση είναι να σηκωθούμε, να ανασκουμπωθούμε και να κάνουμε κάτι. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες, έχουν επίσης μάτια και βλέπουν. Δουλειά τους είναι να συμβουλέψουν σωστά τα παιδιά τους και να τους συμπαρασταθούν.

Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, σε πρώτη φάση, και δίχως να χάνεται πολύτιμος χρόνος, είναι ένα τηλέφωνο στην Τασία.