Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019

ev media-logo


"Άμες γ' εσόμεθα…". Ο Διονύσης Παρούτσας για αντιδράσεις των παιδιών που κάνουν καταλήψεις για το Μακεδονικό (έντυπη)

Το 1979, στο Γυμνάσιο Καρπενησίου, υπηρετούσε ένας Γυμνασιάρχης ονόματι Κουριδάκης. Ένας εξαιρετικός εκπαιδευτικός, πρωτοπόρος για την εποχή του, προοδευτικός που εξέφραζε ακριβώς το αίτημα για αλλαγή που ήρθε να υλοποιήσει δύο χρόνια αργότερα ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Πεπονής, ο Τσοχατζόπουλος, ο Τσοβόλας, ο Χαραλαμπόπουλος, ο Αλευράς και τόσοι άλλοι τα ονόματα των οποίων δεν λένε τίποτα σήμερα σε όσους είναι μικρότεροι από σαράντα χρόνων.831-0

Μας μάζευε λοιπόν τα απογεύματα ή και κατά τη διάρκεια του μαθήματός του, ο αλησμόνητος εκείνος δάσκαλος και μας μιλούσε για τις αλλαγές που βλέπαμε στο σώμα μας, για ζητήματα σεξουαλικής αγωγής, χωριστά ασφαλώς τα κορίτσια από τα αγόρια. Μας μιλούσε επίσης για την πολιτική, για τη Δημοκρατία, για το σύνταγμα, για έννοιες που μόλις πέντε χρόνια μετά την πτώση της χούντας και νωπές ακόμη τις μνήμες από την εποχή της αυταρχικής διακυβέρνησης των δεκαετιών του πενήντα και του εξήντα,  έκρινε απαραίτητο να μας διδάξει, υπό τον κίνδυνο μάλιστα να θεωρηθεί υπερβολικά καινοτόμος, ας μην ξεχνάμε ότι επιθεωρητής ήταν ο Οικονόμου!

Μια μέρα, το μάθημα ήταν για την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα των απεργιών, για το πόσο δυνατό εργαλείο μπορεί να είναι στα χέρια των εργαζομένων, ότι ο καθένας πρέπει να παίρνει την τύχη στα χέρια του και να απαιτεί τα δικαιώματά του, ότι δεν πρέπει να απέχουμε από τα κοινά και να συμμετέχουμε στη λήψη των αποφάσεων που μας αφορούν και άλλα τέτοια με τα οποία κανείς εχέφρων άνθρωπος, είτε αριστερός είτε δεξιός, δεν μπορεί να διαφωνήσει.

Έλα, όμως, που αυτή η έκφραση αυθεντίας από μέρους του, αυτή η αίσθηση του "εγώ τα ξέρω όλα και σας μεταβιβάζω τη γνώση", ερέθισε τα αντιδραστικά εφηβικά ανακλαστικά των δεκαπέντε μου χρόνων  και με ώθησε αδιαντρόπως και ασυστόλως να σηκώσω το χέρι μου και να του επισημάνω: "Ναι, κύριε, αλλά στην περίπτωση που κάποιος έχει τέσσερα παιδιά να θρέψει, που είναι ο μόνος που εργάζεται στο εργοστάσιο (βλέπετε υπήρχαν ακόμη εργοστάσια τότε), δεν δικαιολογείται να μην συμμετέχει στην απεργία προκειμένου να μη χάσει τη δουλειά του; Καλά τα λέτε εσείς που είστε διορισμένος στο Δημόσιο".

Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, κατανοώ απολύτως την αντίδρασή του, κατανοώ το γούρλωμα των ματιών του και το κοκκίνισμα του προσώπου· αποπληξία κόντεψε να πάθει ο άνθρωπος! Εξεμάνη, άρχισε να με φωνάζει, "πώς είναι δυνατόν, νέα παιδιά να έχουν αυτές τις απόψεις, τι νεολαία είστε εσείς" και πάει λέγοντας. Εγώ όμως είχα κάνει το "κομμάτι μου". Είχα γίνει ο ήρωας της τάξης που αντέδρασε σ' αυτόν που θεωρούνταν αν όχι θεός, τουλάχιστον ο αντιπρόσωπός του επί της γης. Τι κι αν ήξερα ότι αυτά που έλεγε ήταν σωστά, τι κι αν κατά βάθος γνώριζα τη σημασία της αυτοθυσίας προκειμένου για το κοινό καλό. Εγώ ήμουν ο εκπρόσωπος της γενιάς μου, που όλα θα τα έκανε καλύτερα, που θα λάμβανε υπόψη όλες τις παραμέτρους, ακόμη και το κόστος της προσωπικής θυσίας των… προλετάριων!!! Τρομάρα μου…

Παρά ταύτα όμως, σήμερα, σαράντα χρόνια μετά εξακολουθώ να σκέφτομαι εκείνη την νεανική μου αντίδραση με μεγάλη συγκίνηση, ο απόηχός της έχει καθορίσει τη συμπεριφορά μου έκτοτε, επέδρασε με δυο – τρία ακόμη παρόμοια συμβάντα στην διαμόρφωση της ταυτότητάς μου. Και αυτό δεν συνέβη μόνο σε μένα φυσικά. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιο παρόμοιο περιστατικό να διηγηθούν, όλοι έχουν τις "σημαντικές" στιγμές τους, και αυτό που εδώ καταγράφηκε ως προσωπικό βίωμα είναι ακριβώς αυτό που έμαθα αργότερα στο πανεπιστήμιο ότι έχει μελετηθεί και καταγραφεί ως "ψυχολογικός τρόπος απόκτησης της αυτοσυναίσθησης μέσω δοκιμής και πλάνης".

Δυστυχώς όμως ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Τσίπρας ούτε όλοι αυτοί οι μεγαλοσχήμονες που παρελαύνουν από τα κανάλια τις τελευταίες μέρες δεν έχουν σπουδάσει παιδαγωγικά. Και για το λόγο αυτό δεν μπορούν να κατανοήσουν τις αντιδράσεις των παιδιών που κάνουν καταλήψεις για το Μακεδονικό ζήτημα. Ο μεν Μητσοτάκης και οι συν αυτώ δεν κατανοούν καν τον λόγο για τον οποίο οι έφηβοι αντιδρούν σε οτιδήποτε (όμως, τι σόι έφηβοι θα ήταν αν δεν αντιδρούσαν;) ο δε Τσίπρας και η κουστωδία του βρίσκονται στα πρόθυρα εγκεφαλικού όταν βλέπουν τους νέους να αντιδρούν σε αυτό που εκείνοι θεωρούν ως "θέσφατο". Αλλά, πάλι, τι σόι έφηβοι θα ήταν, εάν δεν αντιδρούσαν στα θέσφατα;

Ναι, ίσως η Χρυσή Αυγή και οι κήρυκες της μισαλλοδοξίας, να προσπαθούν να καθοδηγήσουν και να ποδηγετήσουν την εφηβική αντίδραση, εκμεταλλευόμενοι μεγαλόστομες ρητορείες όπως πατρίδα, έθνος, μοναδικότητα των Ελλήνων,  και όλα τα συναφή.

Όποιος ανησυχεί γι' αυτό όμως, δεν έχει παρά να κάνει μια καμπάνια και να αποδείξει ότι η θέση της χώρας μας και της ταυτότητάς μας δεν διακυβεύεται από τη συμφωνία των Πρεσπών. Να το αποδείξει και να μιλήσει με τη γλώσσα που η νέα γενιά καταλαβαίνει, όχι με ξύλινο λόγο και μέσα από παρωχημένα μέσα επικοινωνίας, όπως είναι οι εφημερίδες και η τηλεόραση. Αν θέλει να έχει τη νέα γενιά με το μέρος του, πρέπει να δώσει κίνητρα να ταξιδεύουν τα παιδιά μας στο εξωτερικό για να ανοίξει το μυαλό τους, και όχι να απαγορεύουν τις εκδρομές προς όφελος του ελληνικού τουρισμού ή εξαιτίας κάποιων ιδεοληπτικών αγκυλώσεων.

Και κυρίως, ας μη μας χαλάνε τα μεσημέρια μας με πανικόβλητες αντιδράσεις σε φαινόμενα απολύτως φυσιολογικά και αιτιολογημένα εδώ και χιλιετίες. Άλλωστε όπως είπε κι ο Σαλβαντόρ Νταλί: το μόνο άσχημο με τη σημερινή νεολαία είναι ότι δεν ανήκουμε πλέον σ' αυτήν.