Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

ev media-logo

Πολιτική υποκρισία

Υπάρχουν πολιτικοί στην εποχή μας που σαγηνεύονται από ιδανικές λύσεις, που είναι όμως νεφελώματα λύσεων. Σαγηνεύονται από φανταχτερά συνθήματα που συγκαλύπτουν συνήθως ασαφείς λύσεις και στο όνομα αυτών των συνθημάτων κάνουν μια εύκολη κριτική στην ελαττωματική σημερινή οικονομική πραγματικότητα.

Με την τακτική αυτή όμως γίνονται πάντα αρεστοί σ’ εκείνους οι οποίοι θέλουν την ανατροπή της υφισταμένης κατάστασης, όχι για το καλό του τόπου, αλλά για άλλους ιδιοτελείς πολιτικούς σκοπούς.

Δεν τους ακούμε όμως να προβάλλουν συγκεκριμένες, προτάσεις και εφικτές λύσεις των οικονομικών προβλημάτων., αλλά επιδίδονται σ’ ένα διαρκή αφορισμό και καταστροφολογίας.

Πολλοί από αυτούς πιστεύουν ότι σκέπτονται ιστορικά, ενώ δεν έχουν συλλάβει το πραγματικό νόημα της ιστορίας και νομίζουν ότι προβάλλουν πολιτικές σκέψεις, στην ουσία όμως αερολογούν.

Έτσι εκμεταλλεύονται εκείνους, οι οποίοι μεταβάλλονται σε φερέφωνα των πολιτικών αυτών διακηρύξεων και βέβαια στους τόπους όπου επικρατεί αυτό το φαινόμενο, διαπιστώνεται ότι η ελευθερία της παραπληροφόρησης δημιουργεί κατά κανόνα διαφθορά συνειδήσεων και αποπροσανατολισμού του λαού.

Στον τόπο μας άλλωστε υφίσταται μια ανεξήγητη νοοτροπία, όπου οι ευάλωτοι διανοούμενοι, προβαλλόμενοι, ότι αυτοί αποτελούν την πνευματική ηγεσία, ενώ πολεμούν την ωφέλιμη πρόοδο.

Λένε τις ίδιες λέξεις με τους επαναστάτες, αλλά άλλα εννοούν. Βέβαια οι διανοούμενοι αυτοί και χειροκροτήματα εισπράττουν και ευπρόσδεκτοι γίνονται στα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης, αλλά δεν εξυπηρετούν όμως το κοινωνικό συμφέρον.

Είναι μια προσφιλής πρακτική η οποία εξασφαλίζει μεν ιδιοτελείς, επιδιώξεις, επιβλαβής όμως για την ιστορία και την πορεία του τόπου. Στην εποχή μας όμως διαπιστώνεται και το φαινόμενο της υποκρισίας που χειροτερεύει τη κατάσταση ακόμη περισσότερο.

Με το ένδυμα της σοβαροφάνειας και του τίτλου τους, που φέρουν ορισμένοι, προβάλλουν με στόμφο ότι αρέσει στον λαό και όχι ότι είναι το χρήσιμο και ωφέλιμο. Έτσι η κρίση η σημερινή δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και ηθική.

Τέλος διαπιστώνεται σήμερα και μια αδικαιολόγητη ανοχή στην συκοφαντική αθλιότητα, όταν με πολύ προθυμία πολλοί γίνονται όργανα της συκοφαντίας και πολλοί από τους πολίτες συνεργούν σ’ αυτή την πολιτική αθλιότητα, που στο τέλος αμφιβάλεις κατά πόσο μπορεί να αντέξει στον τόπο μας η ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος που τραυματίζεται καθημερινά, αλλά ακόμη ευτυχώς αντέχει.

Ο Τάκιτος έλεγε: “Η συκοφαντία μοιάζει με την φλόγα, που μαυρίζει όσα δεν μπορεί κάψει”.