Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

ev media-logo

Παράλογες αντιφάσεις. Άρθρο του Φώτη Κουλαρμάνη

Το έλεγα και παλαιότερα, αλλά θα το επαναλάβω και σήμερα. Οι Έλληνες  φαίνεται πως άλλαξαν την συνηθισμένη σημασία των λέξεων και τους έδωσαν όχι την πραγματική, αλλά εκείνη που κατά τη γνώμη των συμφέρει, είτε για το κοινωνικό, είτε για το πολιτικό συμφέρον. Επειδή δε προ πολλού χρόνου η εξουσία ασκείται υπό πολλών και διαφορετικών πολιτικών αποχρώσεων, οι λέξεις παίρ-νουν τη σημασία των ανάλογα με το ποιος τις εκφράζει και ποια σκοπιμότητα εξυπηρετούν.

Ο εκβιασμός, είτε υπό την μορφή των απεργιών, είτε των κομματικών ωφελημάτων, είτε των κάθε είδους συμφερόντων, θεωρείται δημοκρατική και αποτελεσματική μέθοδος ικανοποίησης παραλόγων αιτημάτων και απαιτήσεων. Η ανευθυνότητα, διευκολύνει αφάνταστα ορισμένους να διατυπώσουν και να υποστηρίζουν παράλογα και αντιφατικά πράγματα, τα οποία όμως τους εξυπηρετούν, διότι ναι μεν δεν έχουν απήχηση στους πολλούς και συνετούς ανθρώπους, ικανοποιούν όμως τους ολίγους, εκείνους που φωνάζουν  περισσότερο, αλλά  και εκείνους, που έχουν την δύναμη να επιβάλλονται  εκβιαστικά.         

Η ασυλλόγιστη  απρέπεια, θεωρείται ως ένδειξη αγωνιστικού πνεύματος και προάσπισης των δημοκρατικών θεσμών,  αγνοώντας την κρισιμότητα των περιστάσεων, ενώ η σωφροσύνη και η σύνεση, θεωρείται δειλία και αδράνεια. Όποιος φαίνεται σκληρός και αγενής θεωρείται άξιος εμπιστοσύνης και  σπουδαίος.  Όποιος μηχανεύεται επιβουλές κατά των πολιτικών αντιπάλων του και τις επιτυγχάνει, θεωρείται έξυπνος, εκείνος δε, που τις προβλέπει και τις ματαιώνει, θεωρείται ακόμη εξυ-πνότερος.

Η ειλικρίνεια και η αλήθεια προς το λαό θεωρείται αδυναμία και μειονέκτημα  εκείνων των πολιτικών που τις εκφράζον, ενώ το ψέμα, η παραπληροφόρηση και  οι υποσχέσεις ανέφικτων λύσεων,  θεωρείται πλεονέκτημα και χαρακτηριστικό ικανών  πολιτικών. Ενίοτε η προδοσία και η αχαριστία θεωρείται προσόν και ο κατέχων το προσόν αυτό θεωρείται ικανός να εξουσιάζει και  να προβάλλεται.  Η  μεταμόρφωση και  ο χαμαιλεοντισμός  ανθούν και ο καθένας  προσαρμόζεται κάθε φορά όπως το απαιτεί το ατομικό και πολιτικό  του συμφέρον, αν και είναι κοινωνικά αντίθετο με το  γενικό και κοινό συμφέρον.

Όταν ένας πολίτης προξενήσει ζημία, έστω και ευτελούς αξίας, σε άλλο πολίτη, υποχρεούται από το νόμο σε αποζημίωση, ενώ δεν διαπιστώθηκε ότι ισχύει το ίδιο για εκείνους, που συλλογικά προξενούν ζημίες εκατομμυρίων σε πανεπιστήμια, γυμνάσια, Λύκεια, Δημοτικά σχολεία, καταστήματα, σε τράπεζες και Δημόσια κτήρια, πλατείες, σε δημόσια και ιδιωτικά  αυτοκίνητα.  Εύλογα βέβαια κάθε φιλήσυχος και νομοταγής πολίτης ρωτάει: Ποιος άραγε  θα με αποζημιώσει για το αυτοκίνητο ή το κατάστημα ή το εμπόρευμα  που μου έκαψαν, χωρίς να φταίω σε τίποτα και το οποίο αγόρασα, ή έφτιαξα, ύστερα από αιματηρές οικονομίες σε όλη μου τη ζωή ;  Από πού θα βρεθούν τα χρήματα για να επισκευασθούν οι ζημιές που προξένησαν κάποιοι, ορατοί μεν με γυμνό μάτι, αλλά αόρατοι για να συλληφθούν, αλλά και αν συλληφθούν απολύονται με συνοπτικές διαδικασίες;

Δραματικό ερώτημα. Δεν είναι καιρός όμως να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, οι πολίτες, οι πολιτικοί και εκείνοι που ασκούν την  δικαστική και εκτελεστική εξουσία  ώστε να εφαρμόζονται οι νόμοι το ίδιο για όλους τους Έλληνες. «Αν καταργηθούν οι νόμοι και έχει καθένας την εξουσία να κάνει ό, τι θέλει, όχι μόνο η πολιτεία εξαφανίζεται, αλλά και αυτή η ζωή μας δεν θα διαφέρει καθόλου των θηρίων». (Δημοσθένης – Αριοτογ. 21).